NoLiE

Lizbon

2011-11-27T17:51:00.016+02:00

Lizbon'daki ilk günlerim.. otel odamdan dışarı baktığımda gökkuşağını yakaladım.. güzel günlerin habercisi gibiydi..

toplantılardan vakit buldukça her zaman yaptığım şeyi yaptım.. attım kendimi sokaklara, eskimeye başlayan makinemle :)

Lizbon karakteri olan bir şehir.. şehre adım attığınız ilk gün bunu anlıyorsunuz.. bir şehir düşünün, tüm sokaklarında kaldırımların küçük taşlardan örüldüğü.. siyah ve beyaz taşlar..

1700'lü yıllarda büyük bir deprem yaşamış Lizbon, sonrasında şehri yeniden inşa etmişler.. ben de o yeni şehirde dolaştım, yani 1700'lerden kalma sokaklarda :)

meydanlarıyla bir başka güzel Lizbon.. her meydanda istisnasız büyük bir heykel var.. ve hepsi görülmeye değer..

yedi tepeli bir şehirdir Lizbon.. İstanbul gibi..
turist gezdiren bu zibidi sayesinde öğrendim bunu :)

Lizbon'da her yere tramvayla gidebilirsiniz.. sarı ya da kırmızı tramvaylar.. İstiklal Caddesi'ni hatırlattı bana..

Lizbon'da Endülüs'ün etkisini rahatlıkla görebilirsiniz.. çini süslemeli binalar, kemer şeklinde duvarlar.. biraz doğulu ve biraz da batılı bir şehir Lizbon.. Avrupa'nın en batısındaki en doğulu şehir de denebilir bence..

deniz ürünleri yiyebileceğiniz çok sayıda lokanta var Lizbon'da.. en iyilerden biri de Ramiro'ymuş.. merak etmeyin sizin için test ettim :)

Ramiro'nun özelliği şu; kesinlikle balık yok, ama balık dışında denizden ne çıkarsa var.. istakozun her çeşidi, karidesin her boyu, yengeçler, midyeler, kerevitler.. aklınıza ne gelirse herşey var burada..

başka bir lokanta.. yengeçlerin büyüklüğüne bakın.. tek kişi için fazla büyük..
o yüzden yengeç ortaya isteniyor :)

Fado CD'leri satan seyyar bir satıcı..

şehrin geleneksel giriş kapısı.. Comercio Meydanı..

Rossio Meydanı.. İstanbul için Taksim ne ise Lizbon için de Rossio o demek..

son gece barlar sokağına gittik, Fado dinlemeye.. birbiri ardına çıkan üç şarkıcıyı dinledik.. mikrofonsuz, yalın bir ses ve iki gitar.. aldı bizi götürdü bir yerlere :)

tarihi ve yaşanmışlığı seviyorsanız, Lizbon'u da seveceksiniz..

Maldivler

2011-10-30T16:47:00.023+02:00

Maldivler'in başkenti Male'ye İstanbul'dan direkt sefer yok ne yazık ki.. Doha aktarmalı gittik ve yaklaşık 10 saatte Male'ye ulaştık..

sabah saatlerinde Male'ye yaklaştığımızda uçak alçalmaya başladı ve camdan Hint Okyanusu'na baktığımızda, bakakaldık :) olamaz böyle bir manzara.. onlarca mercan adasının yanyana olduğunu düşünün.. bazılarında oteller var, bazıları ise ıssız.. o an anladık ki, gerçek olamayacak kadar güzel bir ülkeye gelmiştik..

Male havaalanı aslında başkent Male'nin bulunduğu adanın yanıbaşındaki başka bir adada.. gideceğiniz otelin uzaklığına göre ya hız botuyla ya da hava taksisiyle adaya transferiniz yapılıyor.. biz hız motoruyla yaklaşık 20 dakikada adamıza gittik..

ve adamızdayız..

hoşgeldiniz kokteyli ile karşıladılar bizi.. ardından da kalacağımız villaya geçtik.. onların villa dedikleri bizim anladığımızdan biraz farklı :) su evleri..

bahsettiğim böyle birşey :)

güneşlenme terası olan, özel jakuzisi olan, ahşap bir merdivenden resifin turkuaz sularına kendinizi bırakabileceğiniz size özel su evleri.. bungalovdan biraz daha fazlası.. tabii daha lüksleri de vardı, jakuzinin yerini yüzme havuzunun aldığı villalar gibi..

keyfimiz yerinde :) süper bir tatil bizi bekliyor..

adada denize girmek için iki alternatifiniz var.. ya su evinizden kendinizi resife bırakırsınız ya da bembeyaz kumsaldan denize girebilirsiniz.. kumsaldan denize girerseniz size Baby Shark'lar arkadaşlık eder :) henüz insan etine sulanacak kadar büyük değiller, şimdilik zararsız ufaklıklar.. resifin içindeki sığ sularda kendilerini güvende hissediyorlar ve yeterince büyüdüklerinde okyanusa açılıyorlar..

biz genelde kendi su evimizden denize girmeyi tercih ettik.. su evleri adayı çevreleyen mercan kayalıklarına daha yakın oldukları için hem deniz sahildeki kadar sığ değil hem de ufak mercan kayalıklarının arasında yüzüp rengarenk balıkları yakından görmeniz mümkün.. şansınız varsa bir baby shark'a da rastlayabilirsiniz :)

su evinizdeki güneşlenme terasınızda şezlonga uzanıp içkinizi yudumlarken kitabınızı okuyabilir, güneş batmak üzereyken de turkuaz sularda denize girebilirsiniz..
dedim ya gerçek olamayacak kadar güzel ve gerçek..

yoo hayır, yanlış görmediniz.. bir yarasa.. biraz farklı.. martı büyüklüğünde ve vejeteryan :) sadece adadaki tropikal meyvelerle besleniyorlar.. adamızda iki tane vardı.. her zaman olmasa da bazen kendilerini gösterdiler..

adada denize girmek dışında da yapabileceğiniz çok şey var.. tenis oynamak gibi.. ama unutmayın burada herşey para.. raket kiraladığınızda elbette para verirsiniz ama daha önce tenis topu için ayrıca para verdiğimi hiç hatırlamıyorum..

tabii palmiye ağaçları arasında tenis oynamanın keyfi bir başka..

ada seçerken nasıl bir tatil istediğiniz çok önemli.. sadece deniz ve kum değil, biraz da eğlence ya da spor olsun diyorsanız daha büyük adaları seçmeniz lazım.. küçük adalarda butik oteller var, ama oralarda alternatifler sınırlı..

adamızda balık tutmak için turlar düzenleniyordu.. bunlar basit turlar olabileceği gibi profesyonel turlar da olabiliyor.. fotoğraftaki tekne kılıç balığı avı için hazırlanmış özel bir tekne..

bir gün biz iskeledeyken iki devasa kılıç balığı getirdiler, kamera yanımda olmadığı için fotoğraflarını çekemedim..

ilk dalış deneyimimizi Maldivler'de yaşadık.. bir saatlik bir eğitim sonrası yaklaşık bir saatlik bir dalıştı.. yedi metreye kadar daldık.. tek kelimeyle harikaydı..

her adada dalış merkezi yok, o yüzden araştırmadan gitmeyin..

bu kıyağımı unutmayın.. adadaki en muhteşem yaratıkla sizi başbaşa bırakıyorum.. kendisini görüntülemek hiç kolay olmadı.. adadaki tatilimiz boyunca birkaç defa karşılaştık bu vatozla ama her seferinde kameram yanımda değildi..
adadan ayrıldığımız son gün, sabah altıbuçukta çektim bu fotoğrafı :) uyuyan güzeli uyandırmadan usulca uzaklaştık oradan..

işte size Maldivler..

* birkaç gün sonra Lizbon'a gidiyorum, fotoğraflarla döneceğim..

El Ele

2011-10-16T21:01:00.005+03:00

sevgilinin gözünden Maldiv Adaları..

ya da eşimin gözünden mi demek lazım :)

evet yoğun günler hızından biraz kaybetti neyse ki.. İstanbul’daki evimize yerleştik.. ancak ondan önce balayı için bir haftalığına Maldiv Adaları'ndaydık..

Maldivler için ayrıca bir yazı yazmak istiyorum.. paylaşmak istediğim çok şey var.. hani olur da bir gün yolunuz Maldivlere düşerse diye..

gelelim benim de cevabını çoktandır beklediğim o soruya.. evlilik hayatımda çok şeyi değiştirdi mi?

belki bu soruya cevap vermek için henüz çok erken, ama hissettiklerim cevabı çoktan verdi bile.. kesinlikle hayır..

galiba bunun tek nedeni hem eşimin hem de benim olgun insanlar olmamız.. yani bir şekilde hayatta bir yerlere gelmiş, belli bir çevresi olan, yaşam tarzı belli olan, birbirini olduğu gibi seven ve kendinden çok ödün vermeyen, bazen tartışan ama her zaman barışan bir çiftiz..

biliyorum zor günlerimiz olacak ve biliyorum bazen birbirimizden nefret edeceğiz..

ama her zaman el ele yürüyeceğiz..

Sümela

2011-07-23T13:41:00.012+03:00

üç haftada vize veremeyen İngiltere Büyükelçiliği, 6 aylık vizeyi Londra’daki kongre başladıktan iki gün sonra verince, doğal olarak kongreye gidemedim.

onun yerine Zürich’e gittim geçen hafta.. birkaç günlük eğitim için..
Sevgili Nesime ve Melih’e de uğradım bu arada..
Deniz’le top oynadık.. Deniz henüz bir yaşında ve emeklemeden yürümeyi öğrenenlerden :)
o yüzden düşmemesi gerekiyor, düşerse ayağa kalkmak dünyanın en zor işi ona göre..

dün fotoğraflara bakarken Trabzon seyahatimden hiç bahsetmediğimi farkettim ve bloğumda Sümela Manastırı olmalı diye düşündüm..

evet biliyorum; seyahatlerini zamanında ve yerinde paylaşamayan uyuz bir blog yazarıyım :)

mayıs ayında Trabzon’da toplantımız vardı.. toplantı sonrası Sümela Manastırı’na gittik.. ilk geldiğimizde Manastır’ı göremedik.. bulutlara saklanmıştı.. ince bir patikadan yukarıya çıktıkça bulutlar dağıldı ve manastır tüm heybetiyle karşımıza çıktı..

uzun bir merdiveni çıkıp küçük bir kapıdan geçtikten sonra manastırın içinde bulduk kendimizi.. manastırın orta yerinde mağaradan yapılma bir kilise var.. süslemeleri zarar görmüş olsa da görülmeye değer kesinlikle..

şu sıralar yoğunum.. ağustosta evimi boşaltıyorum.. zor olan Burhan Ağbi'yle Koç’a veda etmek sanırım.. güzelimle yeni bir hayata yelken açmak ise mutluluğum..

Sevgilinin Gözünden

2011-05-04T21:28:00.011+03:00

yüzlerce fotoğraf içinden farklı koleksiyonlar çıkarmak mümkün tabii.. aklıma ilk gelenle yetinmek durumunda fiberoptik dünyam..

önce Yeşilyurt'a gidersiniz.. butik otellerin keyfini çıkarırsınız.. akşam Babakale'ye geçer, balığınızı yersiniz.. ertesi gün Bozcaada sizi bekler..

çek karnını içeri :) hatunlar göbekli erkekleri sevmez dostum..

Akçakoca ve Karadeniz Ereğli çok yakındır.. öğlen Hasan Usta'nın pidesi, akşam Kamelya'nın balığı.. gerçi Engin'in yeri de ayrıdır hani :)

Safranbolu'ya giderken Ankara tarafından gitmeyin.. yolunuz önce Devrek, sonra Yenice ve derken Safranbolu olmalı..

Yenice Ormanları'nı görmelisiniz.. derin kanyonlardan geçerken yavaşlarsınız, manzaraya kayıtsız kalamazsınız..

Safranbolu'da Cinci Han tabii ki..

her mevsim güzeldir Abant.. giderken Yeşil Ev'e uğrayın ve kahvaltı yapın..

ve İstanbul tabii..

güzelimle nişanlandık.. ve düğün tarihi şimdiden belli.. evlenince İstanbul'a yerleşmeyi düşünüyoruz.. ve bunun için çok vaktimiz yok aslında.. yani şu birkaç ay ikimiz için de yoğun ve yorucu geçecek gibi görünüyor.. biz yine de bu süreci
ne kadar keyifli yaşayabiliriz, onun peşindeyiz :)

evim.. güzel evim.. sıcak evim :)

şömine her zaman yanmaz tabii.. yanacaksa bir anlamı olmalı..

* ay sonunda Londra'dayım.. fotoğraflarla döneceğim..

Yeter ki

2011-02-13T15:01:00.005+02:00

güzelimle evlenmeye karar verdik..

ve haftaya istemeye gidiyoruz.. Karadeniz Ereğli'ye..

acı kahve içmeye razıyım,

yeter ki ...

* Akçakoca'da Melengüççeği yerken..
* tabaktaki dağ çileklerine dikkatinizi çekiyorum :)

Yetmiyor

2010-11-28T15:32:00.010+02:00

nadiren evimde olduğum bir günde hatırladım blogumu.. güneşli bir kasım öğleden sonrası, çok değil biraz ilgi bekleyen terasıma bakarak yazmaya başladım yine.. çiçekleri sulamak Burhan Ağbi'ye kaldı çoktandır.. neyse ki, şikayet edeceği son şey olduğunu bilmek rahatlatıyor beni.. dün kapının önünde sohbet ettik biraz, kucağımda Koç’la beraber.. Bebiş gittikçe benden uzaklaşıyor, Koç da bir o kadar yakınlaşıyor bana.. iki delikanlıdan niye sadece Koç’un sevilenler listesine girebildim ve bunun için ne yaptığımı bilmiyorum inanın.. bazen bir hafta eve uğramadığım oluyor ve geceyarısı eve geldiğimde, ışığı yakar yakmaz Koç bitiyor camlardan birinin önünde ve miyavlamaya başlıyor beni eve al diye.. bu sevgi gösterileri uzadıkça uzuyor çoğu zaman, ta ki ben yorgun bedenimi genelde televizyon karşısındaki kanepeye atana ve ışıkları kısana kadar.. bu ritüel belki de elli defa tekrarlanmıştır ve ben sadece bir veya iki defa kapıyı açıp delikanlıyı terastan içeriye buyur etmişimdir.. dedim ya seviyor beni, ama beni sevmesi için çabalamadım açıkçası, belki de ondandır bana sevgisi.. geçenlerde, yani bir iki ay oldu sanırım, güzelimle tanıştırdım Koç’u.. hemen yılıştı kerata.. kendini yere atıyor, bacaklarını uzatıyor, ters dönüyor, sevimli bakışlar falan, yapmadığı şey kalmadı.. bunlar boş dedim, boşuna uğraşma :)

bayramda İstanbul’daydım.. güzelimle İstanbul tatili yaptık, çünkü biliyorduk ki herkes İstanbul’dan kaçacak ve İstanbul bize kalacak :)

Sultanahmet’le Ahırkapı arası bir yerdeydik..

havaya şaştık kaldık, kasımın ortasında yirmili dereceler güzel oldu gerçekten..

Sultanahmet Köftecisi-sahisi, Ayasofya’nın ihtişamı, Pera Palas’ın lobisinde kahve keyfi, Pera Müzesi'ndeki Rus Ressamlar Sergisi, Şampiyon’nun midye dolması, Beyoğlu Hayal Kahvesi’ndeki Aylin Aslım konseri, Salacak Sahili’nden güneşin batışı-kasımda!, İsmet Baba’nın lüferi, Sarıyer Börekçisi-sahisi, Kilyos sahili, Rumeli Kavağı’ndaki balık keyfi, BKM’deki Mağara Adamı oyunu..

kısaca süperdi.. önceki İstanbul tatilimizi aratmadı..

zaman yetmiyor dostlar..

yaşamaya devam, yettiği kadar..

İtirazım Yok

2010-08-23T21:30:00.006+03:00

tam bir yılımı doldurdum.. evet, dün itibariyle doldu.. neden mi bahsediyorum? yeni kariyerimde geçen koca bir yıl anlatmaya çalıştığım.. o kadar dolu geçmiş ki, bana beş yıl gibi geliyor.. hayır, hiç de abartmıyorum.. düşünün, elliden fazla uçak yolcuğu, yirmiden fazla şehre yapılan iş seyahatleri; ilçeleri saymıyorum bile.. otuz bin kilometreye yakın kara yolculuğu, iki yurtdışı seyahat, tanışılan onlarca yeni yüz ve yapılan bir yığın iş..

biraz yorgunluk, biraz mutluluk, biraz doymuşluk, biraz iyi ki de yeni kariyermişlik, biraz keşke daha önceden bu işe girseymişimlik, biraz ulan ben ne salakmışımlık, biraz yok önceki işim de bana çok şey katmışlık, biraz hızlı hayata alışmışlık, biraz ulan bu iş biterse başka bir iş beni tatmin edermiymişlik, biraz evimi özlemişlik, biraz ev yemeklerine hasret kalmışlık, biraz derdimi anlatabildimmiymişlik :)

yeter, güzel Türkçe'mizi daha fazla katletmeyeceğim..

lafın kısası, hayatın akışına itirazım yok şimdilik..

* fotoğraf iki gün öncesine ait..

Kuzeye Yolculuk

2010-07-06T00:41:00.026+03:00

Oslo'da rock konseri provası..

beleş rock konseri de diyebiliriz :)

müziğe inanılmaz ilgi var.. zaten kuzeyden baba gruplar çıkmıştır..

Oslo'ya gelmeden önce bir sürü önyargım vardı.. kuzey ülkeleri soğuktur, insanları da soğuktur gibi.. yok böyle birşey.. o kadar sıcakkanlılar ki anlatamam..

"hey bebeğim, bi ısırık alabilir miyim?"

"ne işin var Oslo'da?" diyen varsa, cevap..

hem iş hem gezi.. önemli bir kongre için ordaydım.. görevliydim..

geleneksel Avrupa mimarisini Oslo'da da görmek mümkün..

çok turist görmedim..

pahalı bir şehir Oslo, belki ondandır.. bir hamburger, biraz patates ve bir bira yaklaşık 27 euro.. ve ilginçtir, Norveç Kronu kullanmak zorundasınız.. hiçbir yerde euro geçmiyor.. döviz büfesi de pek yok üstelik..

güzel şehir..

hava çok güzeldi.. Ankara'da yağmur varken, Oslo'da millet parklarda güneşleniyordu..

güneşe hasretler, onu anladım.. uzun gecelerden sonra yazın güneş yüzünü gösterdiğinde kendilerini parklara atıyorlar..

gün içinde sıcaklık farkı fazla.. öğlen saatlerinde hava sıcak, geç saatlerde ise soğuk.. yani yanınıza mont alın..

Eminönü'ndeki balık ekmek teknelerini hatırlattı bana.. onun Oslo görmüş hali :)

anıtlar, anıtlar.. bakımlı ve çok güzel..

Ulus'taki Atatürk Heykeli'ni temiz görünsün diye altın sarısına boyayan zihniyet geldi aklıma.. gitmedi, hala belediye başkanı..

her köşede bir grup.. bence en iyisi bu çocuklardı :)

yelkenlileri hep sevmişimdir.. param olsa alacağım ilk şey..

Oslo'da güneş batmıyor.. bu fotoğraf gece 11'de çekilseydi, inanın ışığından hiçbir şey kaybetmezdi :)

beyaz geceler boşuna denmemiş.. 12'ye doğru hava kararmaya başlıyor, ama tamamen kararmıyor.. alacakaranlık her yer.. gökyüzü ise parliament mavisi.. görmelisiniz..

balık lokantaları harika.. Morina Balığı'nı tavsiye ederim.. Halibut da güzel..
Somon Füme ise zaten kahvaltıda çerez yerine yeniyor :)

lokantalarda çok iyi şaraplar servis ediliyor.. yalnız bilmedikleri birşey var.. meze !!!

bu fotoğraf benim için çok şey ifade ediyor.. niye mi?

o parkın arkasında Onkel Donald var da ondan :)

cumartesi gecesi ordaydık.. açık hava partisi vardı.. uzun zamandır bu kadar eğlendiğimi hatırlamıyorum.. ve bu kadar güzel kadını birarada gördüğümü de hatırlamıyorum.. ilginçtir, benim deri şapka çok ilgilerini çekti.. hatta biri yanıma gelip şapkamı ödünç istedi.. bir baktım benim şapka elden ele dolaşıyor :)
hiç tanımadığınız kızlar yanınıza gelip sizinle dans etmek istiyor.. dedim ya süper bir geceydi..

otelimiz.. şehir merkezine yürüme mesafesindeydi..

Oslo'daki oteller vasatın biraz üstü.. yani bizim otellerle boy ölçüşemezler..

galiba bir parçam Oslo'da kaldı :)
sevgiler..

Yalnızlık

2010-06-10T22:37:00.007+03:00

ah benim sevdalı başım
ah benim dünya telaşım
ah benim sarhoşluğum
ah çılgın yüreğim
sus artık uslandır beni

kaç okyanus geçtim böyle
kaç denizde yitip gittim
kırılmış direkler yırtık yelkenlerle
kaç seferden yorgun döndüm

ah benim yaralı ruhum
ah benim insan kusurum
ah benim isyanlarım, ah yalnızlıklarım
gel artık uslandır beni

ah benim iyimser yanım
ah benim aldanışlarım
ah benim kavgalarım
ah pişmanlıklarım
sus artık uslandır beni

Ajda'yı ne kadar çok sevdiğimi söylemiş miydim?
sesini, tarzını.. herşeyini..

haftaya Norveç'teyim.. fotoğraflarla döneceğim..

bu arada yukarıdaki fotoğraf geçen aya ait..

Van'a giderseniz "ocakbaşı" yapın, bir de kahvaltı, başka da birşey demiyorum :)

Sevgili Yasemin ve Baran'a teşekkürler..

Çocuk Festivali

2010-05-02T17:59:00.018+03:00

Basel'deyiz.. etrafıma bakıyorum ve Alpleri göremiyorum, galiba biraz uzaktayız karlı tepelerden..

otel odasının banyosunu çekmek gibi bir alışkanlığım yoktur, ama benim gibi otel kurdu olmuş biri için bile etkileyici bir banyo.. çok sempatik :)

otelimiz.. sakın aldanmayın, Basel gökdelenler şehri değil.. sanırım şehrin açık ara en yüksek binasıydı..

otelin yüz metre ilersinde Türk Lokantası görürseniz şaşırmayın.. her yerde olduğu gibi burda da varız :)

Rehn Nehri'nin iki yakasına kurulu bir şehir Basel..

küçük ama gösterişli..

Basel'in tarihi meydanına geldiğimizde bizi Türk çocukları karşıladı.. kulaklarda Ege Zeybeği..

niye mi?

Çocuk Festivali..

23-Nisan'ın Avrupa'daki adı.. ne güzel di mi..

biraz ilerde gözleme yapan hanımlar.. Anadolu kasabasından farksız her yer.. İsviçre Frangı'nı bırakıp TL ile alışveriş yapmaya başladık :)

belli ki, Avrupa'daki Türk Toplumu kültürünü yaşamaya ve yaşatmaya kararlı..

Basel'e geldiğimde ilk dikkatimi çeken herkesin bisiklete biniyor olmasıydı.. her yere tramvayla gitmek mümkün.. ne trafik ne de gürültü.. ne araba ne de motosiklet, sadece bisiklet.. Türkiye'ye geldiğimde arabama bakıp "ben çevreci miyim?" diye sordum kendime.. tabii ki hayır.. büyük petrol şirketlerine para kazandıran ve dünyayı kirleten bir insanım..

pardon.. bir araba gördüm sanki :)

güneşli günler çok değilmiş Basel'de.. kendini gösterdi mi güneş, herkes Rehn Nehri kıyısında.. nehir boyunca lokantalar var ve fiyatlar çok uçuk değil, bizdeki fiyatların yaklaşık iki misli diyebilirim; bizde bira 5 ise orda 10.. ee, o kadar olacak..

nisan ayı "asparagus" ayı aslında.. asparagus, benim pırasaya benzettiğim bir tür sebze ve sadece bu ayda yeniyor.. unutmayın, nisanda İsviçre'de olursanız menünün en alıcı yerinde asparagusu görürsünüz.. festivali bile var :)

eski şehir ve maketi..

eski şehirde ilk göze çarpan kiliseler.. ya da katedral demek lazım galiba.. oldukça heybetli yapılar.. aslında Basel müzeler şehri, ama gezmek için çok vaktimiz olmadı malesef.. nehre bakan bir İtalyan Lokantası'nı tercih ettik :)

ne dünü ne de yarını, anı yaşayın..

sevgiler..

Babamın Çiftliği Değil

2010-01-01T18:21:00.014+02:00

yeni yıla sadece bir gün kala şirkette birçok yöneticinin işine son verildi.. üstelik bunlardan ikisi arkadaşım..
Sevgili Ferda ve Mehmet..

sebep, hükümetin ilaç piyasasıyla ilgili aldığı yeni kararlar ve kaçınılmaz olarak küçülecek olan piyasa..

anladım ki, babamın çiftliğinde çalışmıyorum.. ve yine anladım ki, benzer bir karar benimle ilgili de alınabilirdi ve ben bunu yeni yıla girmeye hazırlanırken öğrenebilirdim..

"işe girerken bunu bilmiyor muydun?" diye soranlara cevabım şu olacak; elbette biliyordum, ama o anı yaşamak var ya, hani telekonferans sırasında “birileri gidecek ama kim? acaba ben mi?” sorusunu sormak kendine; işte o çok farklı.. ve şirkette kaldığını öğrendiğinde sevinememek, arkadaşlarını düşünmek ve empati yapmak..

yeni yılın ilk saatlerinde duygu ve düşünce fırtınasında yol bulmaya çalışan küçük bir yelkenli gibi hissettim kendimi;
"B planım var mı?
evet var, ama A plancıyım ben..
daha fazla çalışıp kalıcı olmalıyım bu şirkette..
çünkü şuan tek istediğim bu !"

ikibinon benim için yoğun geçecek.. iş yüküm daha da artacak.. ocağın ortasında Antalya'da olacağım.. 5 günlük kış toplantıları beni bekliyor.. nisanda yurtdışındayım, şirketin global merkezinde eğitim alacağım.. ve nisana kadar yoğun bir tempo..

neyse, bu kadar yeter..

gelelim evimin karşısındaki, belki de Ankara’nın tek gay ve lezbiyen kulübüne...
yok böyle bir eğlence.. geceleri pek yaşamayan Ankara’nın, sabaha kadar nabzı atan tek yeri adeta..
kendi manyetik alanına hapsediyor insanı.. hele cumartesi geceleri..
“ne bu gürültü kardeşim?” diyemiyorum mahalleli olarak, kapısında bitiyorum :)

Allah sonumu hayır etsin, benim acilen bir hatun bulmam lazım, yoksa işler kötü :)

* anlaşıldı, bu kış kar yağacağı yok.. ben de size mavi turdan bir fotoğraf seçtim.

Üstün Dökmen'den Dinlediklerim

2009-12-12T16:56:00.015+02:00

Abant'ın son günü Üstün Dökmen'le birlikteydik.. yaklaşık 2 saat tecrübelerini bizimle paylaştı.. birkaç not...

yılgınlık ve yılmazlık

Atatürk’ün Kurtuluş Savaşı’nda B, C ve D planları da vardı.. A planı düşmanı Sakarya’da durdurmaktı.. B planı gerekirse Kars’a kadar çekilmek ve tüm yurtta savunma yapmaktı.. C planı ise başkenti Ankara’dan Kayseri’ye taşımaktı. D planı ise Bitlis’in Dağları’ydı.. o yörenin ağalarından birine sordu; "Bitlis’in Dağları bizi saklar mı?"
.. cevap gecikmeden geldi; “saklar Paşam!”..

hayatta her zaman B planınız olmalı.. A planınız geçerliyse sorun yok demektir ve herkes mutludur.. peki ya işler yolunda gitmezse? B planınız olmalı.. bu sizi daha güçlü kılar.. yılmadan yaşamalıyız, yılmaz olmalıyız..

ilişmek ve yerleşmek

biraz ona, biraz buna ilişerek yaşamak olmaz.. yerleşmeliyiz hayatın göbeğine.. neyi istiyorsak onu yapmalıyız; ama ilişerek değil, yerleşerek.. koltuğun ortasına oturmalıyız; hemen kalkacakmış gibi ucuna değil..

duygular ve düşünceler

duygulara saygılı olmalıyız; düşünceye ise saygı duymak zorunda değiliz.
yanınızda çalışan biri size geldiğinde ve “bunaldım !” dediğinde, bunu görmezden gelmeyin.. bu bir duygu ifadesidir.. saygı gösterin.. hatta şöyle bir tepki doğru olabilir, “ben de bunaldım, ama az kaldı, bitirelim şu işi !”

“bence bu işi yanlış yapıyoruz, şöyle olmalı” dediğinde biri, bu bir düşüncedir ve buna saygı duymak zorunda değiliz.. ”hayır, doğrusu bu ve böyle yapmamız gerekiyor” gibi.

önyargılar

kediler nankördür.. eşekler inatçıdır.. tüm Çinliler birbirine benzer.. İngilizler soğuktur, gibi..

kediler nankör değildir.. sadece evcilleşme sürecini henüz tamamlamamış canlılardır, yani tam olarak evcil değildir.

eşek bir yükü taşırken birden durabilir ve sahibi ona durduğu için vurabilir.. halbuki eşeklerin görme duyusu çok kuvvetlidir.. patika üzerinde bir tehlike sezdiğinde ya da gördüğünde durur.. 200 metre ötedeki bir yılanı rahatlıkla görür..

tüm Çinliler birbirine benzemez.. öyle olsaydı, anneleri ya da babaları çocuklarını okula almaya gittiğinde çocuklarını bulamazdı :)

İngilizler soğuk değildir.. ben Sevgili Kate’den biliyorum :) geçen seneki mavi turda çok eğlenmiştik.. yatın üzerinde Kate’le oryantal yaptığımızı hatırlıyorum.. hatun başına bir eşarp sarıp cariyeler gibi dans etmişti :)

değişim

değişen koşullara uyum sağlayamayanlar hayatta kalamaz.. güçlü ya da büyük olmak yeterli değildir; esas olan ihtiyaçlara göre değişebilmektir.. evrimleşme her zaman vardı ve hep var olacak.. unutmayalım ki, şuanki Dünya gözümüzün algıladığı Dünya’dır.. halbuki atomun sadece onbinde biri çekirdektir, yani maddedir.. etrafımızda gördüğümüz cisimlerin sadece onbinde biri maddedir, gerisi ise uzay boşluğudur.. belki bizden sonraki nesiller bizim göremediklerimizi görebilecek şekilde evrimleşecektir..

paylaşmak istedim..

* yarın sabah İstanbul'a gidiyorum.. Cemile Sultan Korusu'na :)

Kar Yağsın

2009-12-05T14:31:00.011+02:00

eskiden haftasonları bana birşey ifade etmezdi.. cumartesi ya da pazar da nöbetlerim olurdu, ondan.. şimdilerde ise haftasonlarını iple çekiyorum.. “TGIF” gibi kısaltmalar nedense anlam kazandı birden..

bayramda Güzelim Amasra’daydım ve Zonguldak tabii.. dönüşte Antalya’ya gittim.. hani gemilerin karaya vurduğu akşam vardı ya; işte o akşam oteldeki odamda dalga seslerine inat uyumaya çalışan bendim.. halbuki gündüz hava inanılmaz güzeldi.. yirmi dereceye varan bir sıcaklık.. Antalya’nın havası bana Trabzon’u hatırlattı.. kışın böyleymiş.. bir yağmur bir güneş.. Sevgili Ece’den duyduğum söz doğru mu acaba? “Antalya’nın havasına ve kızına güven olmaz !” ben demiyorum Ece diyor, haha..

aynı gün Isparta’ya geçtik Sevgili Yeşim’le.. birkaç hocamızı ziyaret ettik ve tekrar Antalya’ya döndük.. bu arada Antalya-Isparta yolunu bilmeyen varsa, mutlaka görmeli.. Isparta’ya giden iki yol var, siz havaalanı tarafından gidin.. inanılmaz bir manzara.. vaktimiz olmadığından fotoğraf çekemedim, bir daha ki sefere mutlaka..

Antalya’da yemek için Shakespeare’i tavsiye ederim.. lezzet, servis, müşteri profili; herşey güzeldi.. oteller konusunda ise notum zayıf.. benim için de sürpriz oldu, ama öyle.. sadece deniz ve kumu biliyorlar.. şehir otelciliği yok.. ahh nerde Divan City Gayrettepe ...!!! hele mutfağı; SOUL.. neyse ki, ayın 13’ünde bir arkadaşımın düğünü var İstanbul'da.. otelim şimdiden belli..

yarın Abant’tayım dostlar.. 3 günlük “Medikal” toplantıları başlıyor.. yılsonu değerlendirmeleri yani..

kar yağsın diye dua ediyorum :)

Koç ve Bebiş

2009-11-17T19:56:00.009+02:00

sizi yeni komşularım Koç ve Bebiş’le tanıştırayım..

isim babalarının ben olmadığı çok aşikar.. ben olsaydım “fındık, fıstık” gibi şeyler olurdu herhalde..

gerçi ikisi de delikanlı ve malum ay geldiğinde fantezilerini kimin üstünde deneyecekler çok merak ediyorum..

Koç ve Bebiş kelimenin tam anlamıyla iki farklı karakter.. hem de birbirine tamamen zıt iki karakter ..

aynı evde yaşayan, sahipleri aynı olan, aynı cins iki kedi nasıl bu kadar farklı olabilir, hayret ediyorum..

Bebiş çok utangaç.. hala beni gördüğünde kaçıyor..

Koç ise öyle değil.. inanılmaz meraklı bir oğlan.. girmediği delik yok.. ve çok daha cesur.. benden korkmuyor, hatta beni gördüğünde miyavlıyor, "beni de eve alsana.." diye..

ilk zamanlar Burhan Ağbi uyarmıştı, terasa açılan kapıları açık bırakma diye, “sonra senin eve alışırlar, baş edemezsin” demişti..

bir gün mutfak kapısı açıkken Koç eve girmiş.. ben de evden çıkarken kapıyı kapattım ve çıktım.. aradan 1-2 saat geçmeden Burhan Ağbi aradı..

"Timur, benim Koç senin evde.."

"nasıl olur ağbi? dışarı çıkarken koltukların altına bile baktım, belki eve girer de içerde unuturum diye.."

"ağbi sen bunları bilmiyorsun.. öyle bir yere saklanırlar ki, arasan da bulamazsın.."

"Burhan Ağbi sen merak etme, birkaç saat içinde evdeyim ağbi.."

derken eve geldim, kapıyı açtım ve karşımda Koç..

nasıl tırsmış anlatamam.. duvarın kenarından, duvara sürte sürte gidiyor.. mutfak kapısını açtım ve terasa çıkmasını bekledim..

bu arada içerdeyken boş durmamış, benim yatağa da işemiş vicdansız..

ben o koca yatağı sen işeyesin diye mi aldım uleeeyyynnn...!!!

*işte böyle dostlar, yeni komşularıma alışmaya çalışıyorum..

Uzun Zamandır...

2009-11-08T15:30:00.016+02:00

uzun zamandır, belki de ilk defa bugün, yapılması gerekenler listesinden uzakta, kafamı dinleme fırsatı bulabildim dostlar.. yeni evimde, terasa bakarak bu satırları kaleme alıyorum..

beni tanıyanlar bilir, şuanki işim öncekinden çok farklı.. artık aktif olarak doktorluk yapmıyorum.. hasta yok, yaralı yok, panik olan yaralı yakınları yok.. onun yerine müdür bey var.. müdür beyi karşılayanlar var :) derken sunumlar var, sunum sonrası yemekler var..

düşünüyorum da, bende değişen fazla birşey yok aslında..
yine ben benim.. sadece iş tanımım değişti o kadar..

ve artık çok daha yoğunum..
ve en güzeli de, sürekli güncel gelişmeleri takip etmek zorundayım..
bu da ister istemez kendimi geliştirmeme neden oluyor..

hayatta çoğu zaman yanlış kararlar almışımdır.. bunların başında da tıp fakültesini yazmak gelir..
ancak ilk defa doğru bir karar aldığımı düşünmeye başladım..

fotoğraf düne ait.. sunum yapmak için Antalya’daydım..
akşamki sunumdan sonra, ertesi gün şehirde kısa bir tur atma fırsatı buldum..

emin olun, Antalya kasımda da çok güzel..

* şimdi terasa çıkıyorum.. biraz çiçek tohumu toplamam lazım.. baharda yine ekeceğiz..
Burhan Ağbi tembihledi :)

İş Öncesi Orient Express

2009-09-19T01:51:00.011+03:00

herşey bir anda ne kadar çok değişebiliyor..

bugünlerde bu gerçeği sapına kadar yaşıyorum..

duraksız, soluksuz ve sürekli acelem varmışçasına..

gerçi, daha "oryantasyon" denen gevşek günlerdeyim ve kasırga öncesi süt liman her yer..

lüks oteller, eğitimler, yeni arkadaşlar, Beyoğlu Geceleri ya da Caddebostan Barları.. harika geçen Kıbrıs’ı saymıyorum bile..

akıp giden zaman dursun demeye başladım şimdiden :)

napalım, ben alışık değilim öyle her gün işe gitmeye..

hele "gömleğim ütülü mü?" gibi dertlerim hiç olmadı benim..

farkındayım, çağımızın en güzel icadı şu oryantasyon güzeli elbet yalnız bırakacak beni yakınlarda..

ve biliyorum ki, yeni çalışma hayatı tüm yoğunluğu ve belki de tüm stresiyle beni bekliyor..

lakin üzerimdeki tembelliği atmaya çoktan kararlıyım dostlarım..

tabii ki korkularım var; başarılı olamamak gibi..

ama korku değil midir, dosdoğru üzerine gitmekten başka antidotu olmayan..

tek dileğim, bu iş yoğunluğu içinde kendime vakit ayırabilmek..

blog şimdiden nasibini aldı ve korkarım daha çook uzak kalacağım nolie'dan..

bayramda Ankara’dayım ve sonra tekrar İstanbul..

bu arada, yeni evime hala taşınabilmiş değilim..

vakit bulursam onu da yapacağım :)

*Şeker Bayramı'nız kutlu olsun şimdiden..

selam ve sevgiler..

Ayrılış

2009-08-21T17:45:00.015+03:00

istifa demek istemiyorum..

bunun adı ayrılış olmalı..

kardeşçe ayrılış..

biraz hüzünlü ve biraz heyecanlı bir ayrılış..

evet, Devlet Baba'dan ayrılıyorum..

bugün itibariyle ayrılışım netleşti..

bugün diyorum, zira devletten ayrılmak hiç kolay olmadı..

girmek bir gün sürmüştü, ayrılmak ise tam bir haftamı aldı..

valiye bile çıktım :)

mart ayından beri devam eden iş bulma çabalarım nihayet mutlu sonla noktalandı..

birinci mülakat, ikinci mülakat, sözlü ve yazılı yabancı dil sınavı, kişilik testi...

İnsan Kaynakları ile yaptığım düelloda kimse yaralanmadı çok şükür :)

bir ilaç firmasında, ki dünya devi bir şirket, medikal yönetici pozisyonunda işe başlıyorum..

Ankara'da çalışmaya devam edeceğim, çünkü şirket böyle istiyor..

ancak şirketin Türkiye Genel Merkezi İstanbul'da olduğu için İstanbul'a sık sık gidip geleceğim..

yarın olduğu gibi :)

ordan da Kıbrıs'a geçeceğim..

beş günlük Yaz Dönemi Toplantıları için..

çantamda tenis raketim olacak :)

ardından tekrar İstanbul ve bla bla...

Ankara'da istediğim teras katını geçen hafta kiraladım.. ev sahibim aynı zamanda yan komşum :)

harika bir insan.. iki kedisiyle yalnız yaşayan tam bir entellektüel..

evi kiralarken sadece 5 dakikada karar verdim, inanın..

ev kadar evin sahibini de sevdim.. yani yeni komşum Sevgili Burhan Abi'yi..

ve yeni araba.. biraz lüks sınıfında ama olsun.. medikal yöneticiye de bu yakışır :)

özetle, son bir ay inanılmaz yoğun geçti diyebilirim..

şuan herşey istediğim gibi gidiyor..

yeni iş..

yeni ev..

yeni araba..

yine de eksik olan birşey var sanki :)

herkes için en güzelini diliyorum dostlar..

kendime de "hayırlı olsun!" diyorum..

bir süre yokum..

görüşmek üzere..

hoşçakalın..

* denizde şapkasını ters takmış, gözlüklü birini görürseniz, işte o benim :)

Mavi Tur 09

2009-08-10T17:36:00.036+03:00

22 yolcu ve 6 mürettebat için yapılan, yaklaşık 8000 TL'lık alışverişin resmidir bu :)

Marmaris Migros'u, Sevgili Buket'in öncülüğünde kuruttuk adeta..

söylendiğine göre Migros da bizden sonra alışverişe çıkmış :)

"niye Marmaris? turun başladığı yer Fethiye değil miydi?" gibi soruları duyar gibi oluyorum..
bu soruyu ben de kendime ilk gün sordum :)
anlatacağım..

tura başlamadan önce yatımıza erzak yükledik.

yolcular olarak uzun bir zincir oluşturduk ve yükümüzü elden ele taşıyarak yatımıza yerleştirdik.. aklınıza ne geliyorsa vardı, inanın..

Gürbüz Kaptan'a bir bakın..

"bi de bunları depoya yerleştirmek var" der gibi bakıyor :)

yük gemisine biner gibiyiz.. adım atacak yer yok..

içkilerimiz..

Yeni Rakı, Yeşil Efe, Jack Daniels, JB, Tequila, kırmızı ve beyaz şaraplar, biralar ve alkolsüz içecekler..

harbiden çok yiyici ve içici bir gruptuk :)

Karacasöğüt'ten demir aldık..

yani Datça Yarımadası'nın Gökova Körfezi tarafındaki başlangıç noktası diyebileceğimiz, harika bir koydan mavi turumuza başladık..

ilginç olan, mavi tur boyunca Datça Yarımadası'nı dolaşacağımızı hepimiz son gün öğrendik.. hepimiz derken 4 kişiyi kastediyorum..

daha da ilginç olanı, bunu o kadar çabuk kabullendik ki..

çünkü nereye gideceğimiz çok da önemli değildi.. önemli olan mavi tura katılmaktı..

üstelik Datça Yarımadası da önceden gitmediğimiz bir rotaydı..

ilk gece konakladığımız koy..

İngiliz Koyu ya da İngiliz Limanı..

aslında burası içinde birçok küçük koyu barındıran büyük bir koy.. bazılarının liman demesi de ondan..

milyon dolarlık yatlara komşu olmak da farklı bir duygu :)

hatta birisine yüzerek oldukça yaklaştım..

ikinci gün Knidos'taydık..

Datça Yarımadası'nın en ucundayız..

Datça'dayız..

Datça gittikçe şehirleşiyor.. eskiden beri gelip gidenlerin ortak düşüncesi malesef bu..

yatımızın zodiac'ı ile Datça'ya çıkıyoruz..

arkada gördüğünüz yatımız..

Datça'nın sandaleti ve bademi ünlü..

küçük bir sandalet dükkanına uğramadan gitmiyoruz..

Aktur'dayız..

aslında Aktur'a yakın bir koydayız..

bu fotoğraf Aktur'un güzelliğini tam olarak yansıtmıyor.. Aktur'a bir tepeden bakmak lazım.. zira birbirine sırtını vermiş iki koyun tam ortasında Aktur.. Amasra gibi..

Aktur'a gelir gelmez Sevgili Figen'in kulaklarını çınlattım tabii :)

bu denize girilmez de ne yapılır?

koyda sadece biz varız..

Hurmalık Koyu'ndayız..

koy küçük hurma ağaçlarından adını alıyor..

Sevgili Şener yine zodiac'ın başında.. kesin bir aktivite var.. ya ringo ya su kayağı ya muz ya da daha küçük koylara gezinti.. isteyen yatın kanosuna da binebilir..

burada bir anımı anlatmadan geçemiyeceğim.. Kadırga Koyu'nda yaşanan bir olay..

bendeniz su kayağı yapamaya çalışırken, yani kayak elbisesini giymiş, ayağımda kayak takımı, denizin ortasında yatayda oturur pozisyonda, zodiac'ı kullanan Şener'den başlangıç komutunu beklerken -pozisyonu umarım anlamışsınızdır, çünkü kilit nokta burası :)- yattakiler bana doğru geldiğini gördükleri bir tür kılıç balığını nasıl olduysa köpek balığı zannetmişler ve panik olmuşlar.. o sırada benim gibi denizde olanlar belki de hayatlarının yüzme rekorunu kırıp kendilerini yatın merdivenine atmışlar.. ve tüm bu olanlardan benim haberim bile yok.. çünkü yattan yaklaşık yüz metre ötedeyim ve tek düşündüğüm düşmeden su kayağı yapabilmek.. ve ne olduysa Şener birden beni bırakıp zodiac'ı yata doğru sürdü ve Gürbüz Kaptan'ı aldı.. aradan bir iki dakika geçmeden Şener ve elinde zıpkınla Gürbüz Kaptan yanıma geldi.. ve ben hala neler olduğunun farkında bile değildim..
o sırada Sevgili Özden Abla beni o vaziyette görünce içinden dua etmiş..
ve başlamış söylenmeye,
"ya alın şu çocuğu denizden, şimdi köpekbalığı kıçından ısıracak" haha..

neyse, ortada dolanan köpek balığı falan değildi tabii.. kılıcı olmayan, mavi yüzgeçli bir tür kılıç balığıydı..
sonradan ben de o balığı gördüm.. inanılmaz güzel bir balıktı..
Gürbüz Kaptan zıpkınla bunlardan çok avlamış..
sadece temmuz ayında yumurta bırakmak için kıyıya gelen dev bir balık..

Selimiye..

salyangoz kabuğunu andıran koyuyla, en rüzgarlı havalar da bile sakin olan deniziyle bizi karşılıyor..

Selimiye az sayıda pansiyonu olan, hatta banka şubesi bile bulunmayan, küçük bir kasaba..

geldiğimiz gün pazarı varmış.. oraya gittik..

Selimiye'nin kumsalında yürüdük..

denize sıfır diyebileceğim pansiyonlar gerçekten güzel..

Emel Sayın Koyu..

Hisarönü Körfezi'nde..

koyun adını duyunca çok şaşırdım..

zira hala hayatta olan birisinden bahsediyoruz.. Kleopatra değil..

düşünsenize; kendi adınızı taşıyan bir koy olduğunu.. bazı insanlar ne kadar da şanslı di mi?

Dirsekbükü..

başparmağınız ve işaret parmağınızla bir hilal yapın ve hilalin uçları yukarıya baksın.. işte size Dirsekbükü..

karayolu yok.. gittiğimiz birçok koyda olduğu gibi..

koyda sadece yat müşterilerine hizmet veren bir balık lokantası var..

Bozburun açıklarındayız..

Kızıl Ada'nın hemen yakınında..

yanımızdan geçen katamaranı selamlıyorum..

kamaralar ne kadar konforlu da olsa güvertede yatmanın keyfi çok başka..

şuan saat sabahın 6'sı :)

birazdan Salih Kaptan'la balığa çıkacağız..

işte Salih Kaptan ve küçük balıkçı teknesi..

Salih Kaptan Bozburunlu..

önceki yazımda da bahsettiğim gibi gerçek bir denizci ve aynı zamanda yat ustası..

tur boyunca her gittiğimiz yerde en büyük yat olmaya çok alışmıştık..

bizden daha büyüğünü ve lüksünü görünce önünde saygıyla eğilmekten başka yapacak birşey yok ne yazık ki :)

tabii parası da ona göre.. haftalık kirası yıllık gelirimden bile fazla..

burası Serçe Koyu..

Dirsekbükü gibi hilal şeklinde bir koy.. yalnız onun kadar bakir değil.. karayoluyla ulaşmak mümkün..

son gün..

artık dönüş yolundayız..

ve Marmaris..

sabah erken saatlerde limana vardık..
ve uzun bir kahvaltı sonrası arkadaşlarımızla vedalaştık ..

yine harika bir turu geride bıraktık..
ve yeni arkadaşlar edindik..

soframızda eksik olan hiçbir şey yoktu..
ahtapot da yedik lagos da..
viski de içtik rakı da..
puromuz da vardı nargilemiz de..

geceleri, yelken direkleri arasına gerdiğimiz bezde, projektörle film de seyrettik..
Santana ve Sting'in konserini de..
yetmedi, adımızı projektörle tepelere yazdık..

daha ne olsun dostlar?

İşte Mavi Tur 09 !!!

*çarşamba günü İstanbul'dayım..

Canım Annanem

2009-07-23T16:42:00.005+03:00

"taş atana ekmek atın !" derdi annanem..

torunlarını işte böyle büyüttü..

iyilik meleği, güzeller güzeli annanem..

mekanın cennet olsun...

Teşekkürler

2009-07-19T12:54:00.010+03:00

bir haftalık Mavi Tur ve ondan önceki Kütahya ve Turunç günlerinden bir sonraki yazımda bahsedeceğim..

ancak öncelikle teşekkür etmek istediğim birileri var..

Sevgili Kaptanımız Gürbüz Ağbi’den başlayalım..

varlığını genelde yatın dümenindeyken hissettiğimiz, seyir dışında bir köşede oturup sessiz sedasız rakısını yudumlayan, benim ısrarlı sorularıma bıkmadan ve usanmadan cevap veren, hayatı denizlerde geçmiş usta kaptanımız..

Sevgili Şener..

yemek vakti geldiğinde sofrayı düzenleyen, yemek sırasında yanıbaşımızdan ayrılmayan, gerekli gereksiz her talebe anında cevap veren, yatın neresinde olursak olalım içkimizi hemen hazırlayıp getiren, deniz sporlarında (ringo, su kayağı) yatın zodiac’ını kullanan ve bize koçluk yapan; kısaca garsonumuz, barmenimiz ve koçumuz, yani herşeyimiz Sevgili Şener..

Sevgili Aşçımız Erdal..

en baba aşçılara taş çıkartan, inanılmaz lezzetlere imza atan, hep ama hep güler yüzlü Sevgili Erdal..

yatta staj yapan öğrenciler Tolga, Yusuf ve Akçakocalı Mehmet..

Mehmet’i ayırıyorum izninizle, hemşom sayılır da ondan :)

balık tutarken yanıma gelen ve “ağbi bu kova yetmez, daha büyüğünü getireyim” diyerek beni motive eden Mehmet :)

ve teşekkürlerin en büyüğü ona..
yatımızın ustası, yani 36 metrelik yatı kendi elleriyle yapan, aynı zamanda yatın sahibi ve asıl kaptanı olan, bugüne kadar tanıdığım en büyük denizci Salih Usta ya da Salih Kaptan..

turumuzun ilk gününde ve son gününde bizi yalnız bırakmadı Sevgili Salih Kaptan..

evinden Balık Pastırması getirdi..

8 kiloluk bir Akya’dan yapılan Balık Pastırması.. parayla alamayacağınız nadir lezzetlerden biri..

yapımı 1,5 ay sürer ve sadece özel olarak yaptırırsınız; balık lokantalarında bulamazsınız..

yetmedi, son gün kendi teknesiyle bizi alıp Bozburun açıklarında balığa götürdü.. yaklaşık 60 metre derinliğe olta salladım sayesinde.. tuttuğum mercan ve izmaritlerle inanılmaz bir keyif yaşattı bana..

kısaca gerçeküstü bir mavi tur yaşadık hep birlikte..

başta Salih Kaptan olmak üzere, sizlere sonsuz teşekkürler..

çıtayı öyle bir yükselttiniz ki, korkarım bundan sonraki mavi turlarda sizleri arayacağız..

sevgiler..

*fotoğraflar sonra..

Vakti Geldi..

2009-07-08T11:33:00.025+03:00

eveet, vakti geldi Mavi Tur'un..

yarın sabah erken saatlerde Ankara'dan yola çıkmayı düşünüyoruz..

seher vakti yola çıkmak güzel olur.. yollarda sadece siz olursunuz.. ve muhabbet de gırla olur :)

Mavi Tur cumartesi başlayacak..

başlangıç noktamız yine Fethiye..

geçen seneden farklı olarak bu kez kuzeye doğru yol alacağız.. Göcek ve Marmaris Koyları bizi bekliyor..

ayrıca ufak bir ayrıntı.. bu seferki tekne değil, gemicik :)

tam 36 metre..

geçen sene katıldığım mavi turdan birkaç fotoğrafı sizinle paylaşmak istiyorum.. ikibinsekizdeki yazımda yer veremediğim harika fotoğraflar..

ilk fotoğraf Üçağız'dan..

sadece birkaç pansiyonun olduğu küçük bir balıkçı kasabası..

Kale Köyü..

Üçağız'a çok yakın..

yine Kale Köyü..

köye karadan ulaşım yok.. burada tekneler konuşur :)

Kekova Adası..

Türk Bayrağı'nın güzelliğine bakın..

Kaş'ı görmelisiniz..

Kalkan yakınlarında bir koy..

Kalkan civarında çok fazla koy yok.. bu yüzden olsa gerek bir koyda on-onbeş yatla karşılaşmanız çok doğal..

bu fotoğrafın kadrajında görünmeyen onlarca yat vardı..

Fethiye Babadağ..

yamaç paraşütçülerinin kutsal mekanı :)

Gemiler Adası'nın hemen yakınına demir atmıştık..

Gemiler Adası..

Antik Çağlarda ada değilmiş.. oluşan depremler ve toprak kaymalarıyla anakaradan kopmuş ve bugünkü halini almış..

iyi ki de kopmuş :)

Akdeniz'den daha güzeli var mı? Tanrılar bile burayı seçmiş..

mavi ve yeşilin dayanılmaz güzelliği..

son geceden bir fotoğraf..

ne dersiniz?
sizce de güzel olmadı mı bu nostalji turu :)

görüşmek üzere..
sağlıklı ve mutlu kalın..

* bıçkın delikanlı da olsaydı süper olacaktı :)

7Kapı

2009-06-22T18:20:00.013+03:00

Sevgili Yasemin’le dün akşam 7Kapı’daydık.. tavsiye ederim.. Bahçeli’de olup da, cistak cistak geçen arabalı zibidilerden uzakta, biraz Kumkapı havasında, belki de Ankara’daki nadir mekanlardan birindeyiz..

Yasemin’le sohbet etmek çok keyiflidir, çünkü düşündüğünü pat diye söyler :)

ben de tam bunu istiyordum.. yani biraz dertleşmek ve Yasemin’le şu kafamı kurcalayan iş konusunu karşılıklı konuşmak istedim.. bunun için de en iyi yerin 7Kapı olduğunu düşündüm..

düşünün bir kere, zaten dobra bir bayanı içkili bir mekana götürürseniz ne olur.. canınıza okur :)

ve başladık konuşmaya..

Timurrrr (o hep öyle der) sen yapamazsın..

bir kere sen rahatına düşkün bir adamsın.. sıkıntıya gelemezsin.. hep gezmek dolaşmak istersin.. mesai mefhumunun olmadığı bu işler sana göre değil..

adam seni gecenin bi vakti arayacak ve toplantıya çağıracak ve sen o sırada arkadaşlarınla olacaksın.. o an ne yapacaksın veya ne düşüneceksin?

sonra hep şık olmak zorundasın.. toplantılar, kongreler şunlar bunlar.. evet, belki daha fazla kazanacaksın ama harcaman da ona göre fazla olacak..

hem şu an çok stabil bi hayatın var.. herkes yıllarca koşturur sonra rahat bir iş arar.. sen ise rahat bir işi bırakıp(yani sence rahat bir iş) o koşuşturmanın içine girmek istiyorsun..

hem sen presentable falan da değilsin..

haha sohbetin en keyifli anı da burasıydı.. "sen kel, fodul bi adamsın, ne presentable’ı" demek istedi sanırım haha

"ya Yasemin istiyorum ama.. en azından denemek istiyorum.. olmazsa olmaz.. doktora iş mi yok ya.. hiçbir şey bulamasam, gider özel bi hastanede nöbet tutarım.."

tamam haklısın.. denemek istiyorsan dene tabii, ilerde keşke yapsaydım demezsin en azından..

ama Timur sen dürüst bir insansın.. O Dünya'da neler dönüyor haberin var mı? (pazarlama sektörünü kastediyor)

sen yapamazsın!

ve konuşmanın en veciz kısmı.. ve benim de favorim;

“onların hiçbiri sen değilsin !!!”

Yasmincim (ben genelde öyle derim) sağol, iyi ki varsın..

peki bu konuşmadan sonra değişen bir şey var mı?

hayır yok :)

denemeye kararlıyım...

Maslak'ta Bir Plaza

2009-06-18T16:42:00.015+03:00

kuru temizlemeden yeni çıkmış, çakı gibi ütülü takım elbisemle içeri girdim.. elbise çakı gibi de, içindeki o kadar dik durabiliyor mu çok emin değilim :)

kapıdan girerken fark yüzünüze çarpıyor adeta.. fazlasıyla abartılı güvenlik önlemlerine bakıyorum bunlar da nedir diye.. tamam, hastanelerde de vardır güvenlik önlemleri ama orda amaç hastaların sağlığını korumaktır.. buradaki ise tamamen size bir suçluymuşçasına davranan mekanik ve biraz da hümanik bir sistem..

danışmaya yaklaştım ve "falanca şirketle randevum var" dedim..

hemen telefona sarıldı ve “Timur Bey geldiler efendim” dedi, danışmadaki cici bayan..

sonra da, okey almış olsa gerek, “buyrun siz biraz oturun, ben sizi çağıracağım” dedi..

bu sırada plazaya giren çıkanları izlemeye başladım..

çalışanlar retina kontrolünden geçerek içeri giriyor.. benim gibi dışarıdan gelenlerin ise danışmadayken fotoğrafı çekiliyor ve bunun bir örneği yaka kartı olarak size veriliyor.. ve randevu aldığınız kişi okey dedikten sonra içeri girmenize izin veriliyor.. kiralık kasa dairesine iner gibiyim.. pardon bu sefer inmiyorum çıkıyorum.. sayısını hatırlamadığım asansörlerden biriyle..

derken iş görüşmesi başlıyor..

İKY Uzmanı gayet saygılı ve kurallara uygun hareket ediyor.. içeri girer girmez önündeki forma birşeyler not ediyor.. tahminim, görüşmeye zamanında geldiğimi ve yukarda bahsettiğim çakı gibi takım elbisemle presentable(!) olduğumu kaydediyor :)

görüşmeci son derece profesyonel.. masanın üzerinde, görüşmecinin hemen yanında daha önceden göndermiş olduğum bana ait CV gözüme ilişiyor.. ve sorular başlıyor..

sanırım bir insan için en zor olan şey, kendini olduğundan daha iyiymiş gibi gösterme çabası içine girmesi.. görüşme sırasında olabildiğince dürüst davransam da bazı yerlerde kendi kendime OHA! dediğim anlar da olmadı değil :)

galiba biz insanların doğasında var bu.. hep yukarda olma isteği.. ben böyleyim ben şöyleyim havası..

görüşmenin en sevdiğim kısmı “ben de seçici davranıyorum, her şirkete başvurmuyorum” dediğim andı :)

bilemiyorum, burada yanlış mı yaptım yoksa doğru mu, ama gerçek buydu.. eminim karşı taraf için fazlasıyla itici bir yaklaşım olmuştur..

ve eminim adam içinden,

“ya senin gibi kaç kişiyle görüşüyoruz haberin var mı?"

ya da

“sen kendini ne zannediyorsun?” demiştir..

napalım, aldığımız onca İnsan Kaynakları dersi bile içimizdeki o Yüksek Ben’i törpüleyememiş..

zararın neresinden dönersek kardır diyerek, ücret konusunda fazla abartmıyorum ve ayaklarımın yere bastığını hissediyorum çok şükür :)

görüşmenin sonunda Sevgili İKY Uzmanı, “Timur Bey bu pozisyon için 14 kişiyle görüşme yapacağız” dedi..

yani elemem gereken daha 13 kişi var sevgili okurlarım..

ve üstelik tekrardan görmeyi çok istediğim bir hatunla da görüşebilmiş değilim!

özetle, geçen haftaki İstanbul ziyaretim, bana yeni KGS kartımı deneme fırsatı vermesi dışında çok verimli geçmedi, üzgünüm !

*Mavi Tur planımız hazır.. ayrıntılar sonra..

Sude

2009-05-26T01:57:00.009+03:00

masumiyet arayan bir kortezan mı yanımda yatan

yoksa ben miyim iki metrekare yerde sevgi arayan

masaya bırakılan para kimin canını daha çok yaktı acaba

Şömine’de dans ederken biten iki votkayı hatırlattı bana

farkında mısın, herkes bize bakıyor

bu dallama bu kızı nerden bulmuş diyen bakışlar bana

bana sen lazımsın diyen bakışlar sana

niye bu kadar güzelsin sanki

dudaktan öpüşmez kortezanlar bilirim

peki biraz önce olan neydi

biliyor musun, aşkı sende aramaktan korkar oldum

ama ne yaparsan yap, sevdiğim biri var biraz uzaklarda

yalan olmayan belki de tek şey

yalan koca dünyada...

* mavi tur planları yapılmaya başlandı yine..

* iş konusunda ilerleme yok ne yazık ki, olursa ilk sizin haberiniz olacak söz :)

Haftasonu Amasra

2009-05-05T20:05:00.030+03:00

teknemiz..

fotoğraftakiler biz değiliz.. teknemizin kıyıya yanaşmasını bekliyoruz..

Amasra'da saati 50 Lira'ya bu büyüklükte bir tekneyi kiralamanız mümkün..

Amasra'nın yakınındaki koyları gezmek ve denize girmek çok keyifli olurdu, lakin bizim niyetimiz biraz farklı :)

balık tutmak için burdayız.. hem deniz sezonu daha açılmadı.. burası Karadeniz !

cuma öğlen saatlerinde Amasra'daydık.. geldiğimizde hava beklediğimizden çok daha iyiydi.. ancak balığa çıktığımız cumartesi günü hava parçalı bulutlu ve biraz da yağışlıydı..

yani tam da balık havası :)

Bedri Kaptan..

yıllarını denize vermiş, çok gezmiş ve çok görmüş bir denizci..

yol boyunca, "mazota zam geldi, ama biz zam yapmadık", "zaten bu işten para kazanmıyoruz ki", "beş senede teknenin parasını zor çıkardım" dedi durdu :)

canın sağolsun Bedri Amca !

işte Karadeniz budur!

gümüş rengi denizi ve kıyıdan sabırsızca yükselen yeşil tepelere taç olmuş yağmur bulutları..

ürkütücü görünebilir ama korkmayın, bugün denizimiz sakin..

evet, oltalar hazır.. eğer oltanız yoksa sorun değil, Bedri Kaptan'da yeterince var :)

hem kıyıya yakınız hem de yeterince uzak.. rüzgar yok, yalnız hava biraz soğuk..

denizin rengi inanılmaz!

benim bile alışık olmadığım bir renkte.. yeşilin her tonuyla içiçesiniz..

fotoğrafta da görüldüğü üzere teknede yer değiştirmek hiç de kolay değil..

ve evet, o koca popo bana ait.. kızlar sağolsun.. "anı" yakalamakta çok ustalar :)

yerimizi de bulduğumuza göre, balık tutma vakti geldi demektir.. Özgen arkada, ben de teknenin ön tarafındayım.. ve çok olmadan, önde olduğuma pişman olacağım.. niye mi?

birazdan yunuslar teknenin arka tarafına gelecek ve ben elimde fotoğraf makinemle onları çekmek yerine, ön tarafta elimde oltayla sap gibi kalacağım :)

doğa muhteşem..

ancak balıktan yana kısmetimiz pek yoktu.. balıkla dolu bir kova fotoğrafı çekmek çok isterdim, ama nerde?.. Özgen'in tuttuğu 3-5 mezgit hepsi o !

balıkçılar erken geldiğimizi söylediler..

bir balıkçının sözü çok ilginçti:

"yerli çilek çıktığında gelin, o zaman balık çok olur"

"ya da Avu Çiçekleri açtığında gelin!"

Amasra'da her yerde Barış Akarsu'nun fotoğraflarını görebilirsiniz..

evet, dönüş vakti..

yunuslara el sallıyoruz :)

* bugün NoLiE'nın doğumgünü.. ilk yaşınını tamamladı :)

* mutlu yıllar NoLiE!

Size Bir Soru

2009-04-28T23:10:00.011+03:00

hayat bırakılmayacak kadar değerli mi?

dünkü sıradışı nöbetten sonra bunu sormak geldi içimden..

3 kere gidip gelmek..

meleklerin elinden tutup, sonra da “pardon, yarım kalan bi işim var” deyip geri dönmek.. sonra tekrar gitmek, gelmek ve yine gitmek..

70 dakika boyunca gitmedi Osman Amca..

entübe ettim, kalp masajı yaptım, defalarca çaktım(defibrile ettim);

“bana mısın?” demedi Osman Amca..

literatürde ne kadar ritm varsa gösterdi, sağolsun..

kalbi, kah hopladı zıpladı kah uykuya daldı..

oğluna ve torununa döndüm:

“Osman Amca’nın gitmeye niyeti yok ” (gülümseyerek)

oğlu:

“yoo, gitmez hocam!” (o da gülümsüyor)

torunu:

“hocam inatçıdır, gitmez!” (başını sallıyor)

son yolculuğuna giderken bile gülümseten insanları seviyorum..

mekanın cennet olsun Osman Amca..

gülün dostlar!

gülmek de yetmez, kahkaha atın!

giderken bile güldürün!!!

* istediğim işi bulmak sandığım kadar kolay olmayacak dostlar..

* haftasonu balığa gidiyorum.. Sevgili Özgen'le.. Amasra'ya.. bakalım oltamıza neler takılacak.. fotoğrafçı hatunlar da olacak :)

Tophane-i Amire’de Siyaset Dökümü

2009-04-07T18:40:00.024+03:00

Güzelim İstanbul, yine şaşırttı beni!

Ocak ayındaki kısa İstanbul tatilimde, elimde fotoğraf makinem, Laleli’den Beşiktaş’a kadar yürümüştüm. Mahmutpaşa, Eminönü, Galata Köprüsü, Karaköy ve Tophane’den geçtim.

Kendimce ilginç bulduğum ne varsa fotoğrafını çektim. Tophane’ye geldiğimde ise ilk dikkatimi çeken bu tarihi yapı olmuştu; üzerinde bulunan çok sayıdaki bacanın güzelliği karşısında durup da bakmamak elde değildi.
Sonradan öğrendim ki, çok sayıda baca olmasının sebebi buranın bir dökümhane olmasıymış, yani bugünkü anlamıyla bir demir-çelik fabrikası.

Fotoğrafa dikkatli bakarsanız, binanın girişindeki yazının, o binanın tarihini hiçe saydığını görürsünüz. 500 yıllık tarihi olan bir binanın kapısına “Kültür ve Sanat Merkezi” yazmanın manası nedir anlamış değilim. Niye “Tophane-i Amire” demezler ve niye güzelliği karşısında durup fotoğraf çekenlerden bu binanın gerçek tarihini gizlerler?

Obama sayesinde öğrendim ki, bizim “Kültür ve Sanat Merkezi” dediğimiz yapı, meğer Tophane’ye adını veren Tophane-i Amire Binası'ymış; yani Osmanlı İmparatorluğu’nda, İstanbul’un Fethi’nden 19. yüzyıl ortalarına kadar Osmanlı Ordusu’nun savaş toplarının yapıldığı bir dökümhane, yani bir fabrikaymış.

İşte bu binada, tam da bugün, Afrikalı Müslüman bir babanın oğlu ABD Başkanı Barack Hussein Obama, İslam Dünyası’na yeni siyaset vizyonunu açıkladı.

Bu tarihi buluşmaya ekran karşısında da olsa tanık olmak çok güzeldi. Amerika’yı Amerika yapan belki de en önemli şey olan Özgür Ülke İmajı’nı perçinleyen medyanın ve halkla ilişkiler uzmanlarının son yıllardaki en okkalı icraatına tanık olduk. Obama, tüm dünyanın gözü önünde savaş topu değil, siyaset döktürdü.
(CNN, BBC gibi kanallar canlı yayınladı)

Obama, karşısına üniversiteli gençleri almış ve onlara, çoktan kurgulanmış Yeni Dünya’dan birkaç ipucu veriyordu. Bir zamanlar, Halife’nin Ordusu’na savaş toplarının yapıldığı dökümhanede, “ABD, İslam’la savaşmıyor!” diyordu.

Kim ne derse desin, ben Obama’yı sevdim. Delikanlılığı, samimiyeti, çalışkanlığı ve nereden geldiği, onu karizmatik bir lider yapmak için fazlasıyla yeterli.

Elbette ki kişiler, tek başına Dünya Siyaseti’ni kökten değiştiremez, ancak en azından bu acımasız siyasetin daha adil ya da daha kabul edilebilir olmasını sağlayabilir.

Bence Obama’nın biz Türklere hatırlattığı en önemli şey şudur:

Türkiye ne sadece Avrupalı'dır ne de sadece Asyalı... Ne sadece Kuzeyli’yiz ne de sadece Güneyli...

Sibirya’da da varız, Alp Dağları’nın eteklerinde de... Kuzey Afrika’da da varız, Kuzey Afganistan’da da...

Mostar’da da varız, Kaşgar’da da...!!!

Kaya Kovuğu

2009-03-30T20:01:00.011+03:00

Helikopteri düşmüştü. Düşer düşmez 112’yi aradı. Telefonu açan görevliye, “Hanımefendi biz düştük!” dedi. “Hanımefendi ayağım kırık!” diye de ekledi. Israrlı sorulara rağmen, nerede olduğunu bilmediğini haykırdı dakikalarca. Telefondaki görevli, ona sürekli telefonunu kapatmaması gerektiğini, bu sırada koordinatlarının bulunacağını söylüyordu. Derken telefonunun şarjı bitti. Elindeki en önemli silahı da bilinçsiz ve eğitimsiz personel tarafından alınmıştı.

İnanılmaz soğuk, ona kırık bacağını bile unutturmuştu. Hava kararmıştı ve enkazdaki kimseden ses gelmiyordu. Başını kaldırdı ve tipiye, sise, soğuğa ve karanlığa meydan okumaya karar verdi. Helikopterin bir koltuğunun yerinden kopmuş olduğunu fark etti. Bir dağın yamacında olduğunu tahmin ediyordu. Koltuğa binecek ve onun yardımıyla aşağıya doğru kayabildiğince kayacaktı. Hem böylece kırık bir bacakla da yürümek zorunda kalmayacaktı.

Başladı kaymaya. Derken bir ses duydu. Koltuk bir taşa takılmış ve durmuştu. Hem artık yamacın da düzleştiğini fark etti. Ne kadar istese de daha öteye gitmiyordu koltuk. Soğuktan elleri, ayakları, hatta göz kapakları bile donmak üzereydi. Son çare kendine bir sığınak bulmaya karar verdi. Nasıl olursa olsun; küçük, küçücük bir sığınak ya da en azından başını sokabileceği kuytu bir yer aramaya başladı. Yürümeye çalıştıkça, kırılan kemiğin uçları adeta bacağını kesiyordu. Sanki kendi bedeni bile ona yaşama şansı vermiyordu.

Ansızın bir ağaç fark etti, karanlığın tam ortasında. Ağaca doğru bir hamle yaptı, belki de donmayan tek şey olan yaşama arzusuyla. Bir de ne görsün; ağacın hemen yanında minik, ufacık bir kaya kovuğu vardı. Başını sokabileceği ve belki de son uykusuna yastık olacak, yar olacak bir kaya kovuğu. İçine girdiğinde derin bir nefes aldı.

O da ne? Sıcak olması gerekmiyor muydu kaya kovuğunun? Hani, filmlerde hep öyle olmaz mıydı? Hani, yaralı saklanır ve günler sonra yaralı yardım ekiplerince o sıcak kaya kovuğunda bulunup sevdiklerine kavuşmaz mıydı? Döndü baktı bacağına. Vicdansız, kahpe ağrı peşini bırakmamıştı. Artık yapacak bir şeyi de kalmamıştı. Gözleri yavaş yavaş kapanmaktaydı. Biliyordu ki, donan insanlar donmadan önce tatlı bir uykuya dalardı. Elini cebine attı ve cep telefonunu çıkardı. Ölüm uykusuna yatmadan önce cep telefonundaki fotoğraflara bakmak istiyordu. Eşinin ve iki çocuğunun fotoğrafını görmek, onlara sarılmak son arzusuydu.

Açma düğmesine bastı, telefon açılmadı.
Ne yapsa açılmıyordu kahrolası telefon.
"Allah’ım ne olur izin ver, açılsın şu telefon!" diye haykırdı.
Derken, kazadan hemen sonra konuştuğu 112’deki hanımefendi aklına geldi.

“Beyefendi, telefonunuzu kapatmayın, ekipler yerinizi tespit edecek!”

Sövmek de çare değildi artık. Son arzusu da kapanan gözleri gibi çaresizdi.

Kaya kovuğundaki buz gibi taşa sarıldı ve şunları söyledi son kez:

“Canım eşim, canım çocuklarım,

Sizleri çok seviyorum.

Hakkınızı helal edin!"

*İHA Muhabiri İsmail Güneş'in anısına...

Zor Dostum

2009-03-24T22:05:00.015+02:00

iş bulmak zor dostlar..

“ne sanıyordun, kolay mı iş bulmak?”
dediğinizi duyar gibi oluyorum..
hatta duydum bile..

belki iş bulmak değil de, istediğiniz işi bulmak zor..

bakalım, zaman ne gösterecek?

sonuçta kararlıyım gitmeye..
Ankara’nın bana vereceği hiçbir şey kalmadı diye düşünüyorum..

ayrıca söylemeden geçemeyeceğim; seçim anketlerinde malum şahsın önde gittiğini gördükçe de çıldırıyorum.. Ankara’yı dedesinin çiftliği gibi gören zihniyet, ne yazık ki nalları havaya dikmek yerine dörtnala koşmaya devam ediyor.. sadece bu bile Ankara’dan gitmek için iyi bir neden bence..

Ortaköy’den iki fotoğraf getirdim size..

birisi "waffle’lım ne’li olsun?" diye düşünürken çekilmiştir..

diğeri de Ortaköy’ün simgesi Ortaköy Camii’dir..

gördüm ki, Ortaköy’de kumpirin saltanatından eser kalmamış.. herkesin elinde bir waffle..
Güzelim Türk İnsanı.. var mı bizim kadar yeniliğe açık bir toplum şu alemde?

Briç oynamayı bileniniz var mı?

şu günlerde briç öğreniyorum..

Briç dört kişiyle oynanan ve de eşli oynanan bir oyun..
yani, acilen bir eşe ihtiyacım var..

iyi elde, kötü elde yanımda olacak bir eş..

bayan olması şart değil..

oyunda gay olmaya da açığım :)

İş Arıyorum

2009-03-12T13:50:00.024+02:00

kafam dolu dostlar..

üç odalı bir evde gidiyorum gündüz gece..

Slipknot dinliyorum şu sıralar, kafa boşaltmak için ideal :)

geçenlerde kariyer.net'le özlü bir mesaiyim vardı..

ikibinbeşten kalma CV’ye cila çektim biraz, fotoğrafa dokunmadan :)

“sigara içer misiniz?”, “hobileriniz nelerdir?” gibi İnsan Kaynaklı (!) sorularla tekrar yüzleşmek gülümsetti beni..

halbuki şu sorular da olmalı:

sevgiliniz var mı?

varsa evlenmeyi düşünüyor musunuz?

sevgiliniz, "gidelim buralardan!" derse, bizim şirketi eker misiniz?

yoksa ıssız bir adam mısınız?

günlük ilişkilerin iş hayatınızı olumsuz etkileyebileceğini hiç düşünmediniz mi?

size bir “Ada” bulsak; ıssız, sığ suları terk etmeyi ve bizimle çalışmayı düşünür müsünüz?

Melih Hoca'mın kulakları çınlasın..

Master yaparken, İKY dersinden keyif aldığım kadar hiçbir dersten keyif almadım, yalan yok :)

evet dostlar, iş arıyorum..

ve İstanbul’u düşünüyorum gözlerim kapalı..

*Kallavi'den İstiklal'e baktım..

Arkut Dağı

2009-02-24T15:10:00.036+02:00

Gerede’yi bilir misiniz?

Bolu’nun şirin bir ilçesidir..

bir tarafında Kartalkaya, diğer tarafında Arkut Dağı vardır..

Gerede daha çok Arkut Dağı’yla haşır neşir olmuştur.. Kartalkaya’ya ise uzaktan bakar..

"Kartalkaya" adını ilk kez Çiller zamanında duymuştum.. sanırım birçok insan da benim gibi o zaman duydu.. Çiller ve eşinin Kartalkaya’daki dağ evi magazin basınının uğramadan edemediği bir yerdi..

Arkut Dağı ise daha çok Esentepe olarak bilinir.. aynı adı taşıyan üç yıldızlı oteli, yazın kamp yapmaya gelen futbol takımları için idealdir.. orman alanı içinde futbol sahaları vardır..

daha az bilinen ise, Arkut Dağı’nın aynı zamanda bir kayak merkezi olduğudur..

yaklaşık 1 km’lik pistinin eğimi fazla değildir ve benim gibi acemi kayakçılar için favori yerlerden biridir :)

haftasonu ağbimle beraber sevgili kuzenimiz Arzu’yu ziyarete Gerede’ye gittik.. eşi Levent ve küçük Efe de bizimle beraberdi..

Arkut Dağı’nın eteğindeki evlerinde, kar manzarasıyla yapılan harika bir kahvaltı sonrası hep birlikte kayak yapmak için önce otele, ordan da servis aracıyla dağa çıktık..

ve kaymaya başladık..

önde Levent, arkada ben ve ağbim..

tabii Levent Hocamız aldı başını gitti :)

yetişmek ne mümkün :)

fotoğrafta görüldüğü gibi, doğayı tanımak açısından bendeniz ilk olarak çam ağaçlarıyla samimi oldum :)

Levent’le gün içinde sohbet etme şansı çok bulamadım..

zira sohbetlerimiz, Levent bana tur bindirirken yaşanan kısa diyaloglarla sınırlı kaldı :)

“ağbi iyisin di mi?”

“iyiyim iyiyim.. birşeyim yok.. sen devam et Levent”

ve akşama doğru kendime güvenim arttı..

4-5 turdan sonra, benim gibi çömezleri sollar buldum kendimi :)

kayak öğrenmek isteyen Ankara'daki herkese Arkut Dağı’nı şiddetle tavsiye ederim..

sadece birbuçuk saatte Gerede’desiniz.. bir pazar gününüzü ayırın, hepsi o..

“ben senin gibi çömez değilim” diyorsanız, yeni adresiniz çok uzak değil;

Kartalkaya..

* gözlük Levent'in.. biraz toplama oldu bu sefer :)

...

2009-02-18T13:50:00.012+02:00

aşka blöf yaparken ya tutarsa

sırtıma alacağım tek bir çanta

yalnız bekleyen aşksa uzaklarda

iki adım kadar yakınım ruhuna

yeniden sarılmak istiyorum

sana ve dünyaya...

Martılar ve Master

2009-02-09T18:38:00.023+02:00

Beşiktaş’tan Üsküdar’a giderken çektim bu fotoğrafı .. önceki yazımda bahsettiğim İstanbul tatilimin son günü..

kışla dalga geçen, yazdan kalma bir günde, elimde fotoğraf makinem, kuruldum motorun en arkasına, yani kıç tarafına..

motor giderken en arkada ben, benden arkada martılar.. onları izlerken, ne zaman karşıya geçtiğimi anlamadım bile..

farkındayım; hayat hızından hiçbir şey eksiltmeden devam ediyor.. martı hızında geçiyor günler..

Master da bitti.. lakin nasıl bitti, ne zaman bitti, inanın farkında bile değilim..

güzel anılarla ayrılıyorum, okulumdan..

Yasemin her zaman ki gibi geç geldiğinde ve "üff çok yorgunum" dediğinde, "Yasmincim çay ister misin?" dediğimi ve Yasemin'in “hayır istemiyorum” demesine rağmen yine de kantinden çay alıp geldiğimi hatırlıyorum :)

Yeliz yanıma gelip, “merhaba canım, nasılsın?” deyip bana sarıldığında, “daha sıkı sarıl canım, nefesimi kes” dediğimi hatırlıyorum :)

okula her zaman ilk gelen Işıl’ı bir köşede otururken gördüğümde, yanına gittiğimi ve Işıl'ın “doktorcum ben kendimi çok iyi hissediyorum, bırakıcam şu ilacı” dediğini hatırlıyorum :)

Devrim'le okulun bahçesinde yaptığımız geyikleri özlüyorum.. okul çıkışı Devrim’in evine gidip, teras katındaki sohbetlerimizi hatırlıyorum..

Zafer’in ERCP yaparken yaşadıklarını dinlemekten hiç bıkmayan beni hatırlıyorum :)

Pınar’ın “ya adamlar 400 istiyo, şu makaleyi sen çevirir misin?” dediğini hatırlıyorum :)

kısacası, master denince, arkadaşlarımı hatırlıyorum ve hatırlamak istiyorum..

gerisi sadece bir etiket.. belki ileride birisi sorarsa diye..

"Master yaptınız mı?"

"EVET YAPTIM"

Annanem, Dostlar ve Basketbol

2009-02-01T14:42:00.012+02:00

dört günlük İstanbul tatilimin en kısa özeti bu olurdu sanırım :)

tatilimin üçüncü günü, annanemi ziyaret ettim.. hastalığından ötürü birkaç yıldır unutkanlığı vardı ve son zamanlarda kişileri tanımakta zorlandığını duymuştum.. bu yüzden de tedirgindim, "acaba beni tanıyacak mı?" sorusu içten içe kemirdi beni..

odasına girdiğimde, beni görür görmez yüzü güldü.. o gülümsemeyi sanırım hiç unutmıcam.. elini öptüm, sarıldım.. sonra da pencereye doğru yürüdüm usulca.. Ihlamurdere Caddesi’ne bakan gözler aslında geçmişe dalıp kayboldu sanki, bir iki dakikalığına.. gözyaşlarımı gizledim, annanemden ve bakıcı hanımdan..

biraz sohbet ettik annanemle, karınca sessizliğinde.. ve en kısa kelimelerle..

bakıcı hanımla tanıştım.. Türkmen bir bayan.. çok sayıda yakını da aynı işi yapıyormuş.. yani bakıma ihtiyacı olan yaşlılara evde bakıyorlar.. ülkelerine döndüklerinde ise gerçekten ciddi bir birikimleri oluyor.. iki sene evvel Türkmenistan’a gitmiştim; ne kadar ucuz bir ülke olduğunu bilirim.. burada bir sene çalışıp orda araba alabiliyorlar.. ya da iki sene çalışıp bir ev..

tatilimin ilk günü, kolejden arkadaşlarımla buluşup basketbol maçı yaptık.. Yenibosna’da güzel bir salon bulmuşlar.. çok kalabalık olmayan, sakin bir yer..

yaklaşık iki saat, önce tek pota, sonra da çift pota maç yaptık.. pota altında biraz dayak yesem de karşılık vermekte pek zorlanmadım :)

yıllar sonra, okul takımındaki günlerimi aratmayan, harika bir gün yaşattılar bana, sağolsunlar.. maçı bir iki sayı farkla kaybetmiş olsak da başımız dik alnımız açık salonu terk ettik :)

Ankara’da basketbol hakemliği yapan bir bayan arkadaşım var.. keşke o da olsaydı diyorum.. maçın sonucu böyle olmazdı :)

zaten maçtan sonra beni aradı ve “n’oldu, kaybettiniz di mi?” dedi.. “ya boşver” dediğimde de başladı gülmeye..

maçtan sonra Noni’yle buluştuk, pardon D-Chic Girls’le :)

Noni’yi bilenler bilir.. blog aleminin divalarından biridir kendisi.. neşelidir, güzeldir ve doğaldır.. (siz bakmayın son yazısına.. eminim tekrar gelecek.. kısa bir mola hepsi bu)

Noni ve arkadaşlarıyla Kemancı’da başlayan gecemiz Roxy’de devam etti.. şahsen Roxy kısmından daha çok haz aldım.. kim demiş kışın ortasında olduğumuzu.. kendimi yazın ortasında Kaş’taki bir mekanda hissettim :)

çıkışta Bambi’de soluklandık biraz.. o saatlerde, yani gece 3’te bile Taksim’de trafik vardı..

Güzelim İstanbul..

uyumadı o gece.. her gece olduğu gibi..

uyumayan bir şehrin sokaklarında yürüdük hep birlikte..

tatilimin ikinci günü, Ankara’dan birlikte geldiğim arkadaşlarımla beraberdim..
Sevgili Yasemin ve Feryal..

Tünel’den başlayıp Ortaköy’de sonlanan fotoğraf dolu bir gündü benim için.. fotoğrafçı arkadaşlarımdan bir şeyler kaptım yine.. bu fotoğrafları zaman zaman sizinle paylaşıcam..

lafın kısası, ihtiyacım olan İstanbul Havası damarlarımda dolaşmaya başladı yine :)

sağlıklı günler..

* size bir soru.. kolajdaki tüm fotolara bakın ve ortak noktayı bulun...!

** o ben oluyorum :)

Ilgaz

2009-01-21T18:00:00.033+02:00

haftasonu, günübirlik Ilgaz'a gidelim dedik, arkadaşlarla..
ve bir tura katıldık..

Ankara'dan pazar sabahı 7,5'da yola çıktık..
Ilgaz'a vardığımızda ise saat 11 gibiydi..

gidiş süreniz kaç defa sigara molası verildiğine bağlı :)

Ilgaz'da bizi karşılayan yarım metre kardı..
ve bulutsuz bir gökyüzü..

daha iyisi olabilir mi..

"mangalda sucuk keyfi" sonrası, telesiyejle zirveye çıkarken..

havadayken soğuğu daha çok hissediyorsunuz.. onu farkettim..

bu fotoğrafı telesiyejle yukarı çıkarken çektim..

nasıl.. tek kelimeyle "harika" di mi..

Ilgaz'da çok fazla tesis yok..

fotoğrafta olmayan birkaç yer daha var, hepsi o..

ama doğa muhteşem..

Güzelim Karadeniz..

seviyorum..

zirvede bir cafe var..

ancak üzülerek söylemek zorundayım ki, hem çok pahalı hem de verilen hizmet aldıkları paranın karşılığı değil..

bir çay bile yok.. hayret ettim..

snowboard'un günlük kirası 40 TL..

lakin, vaktimiz sınırlıydı ve ilk defa Ilgaz'a geldiğim için her yeri görmek istedim ve haliyle snowboard yapamadim..

bi daha ki sefere..

haftasonu olduğu için oldukça kalabalıktı..

hatta sonradan öğrendim ki, ben ordayken kolejden bir arkadaşım da ordaymış.. hem de İstanbul'dan gelmişler..

Türkiye'nin Ağaçları !

acaba kaçımız bu konuda bilgi sahibiyiz..

Ankara Üniversitesi'nin Ilgaz'da bir sosyal tesisi var.. orada çektim bu fotoğrafı..

ikinci katında şömine var..

ve şanslıysanız şömine ateşiyle salep içebilirsiniz..

gece kaymak.. harika olmalı..

belki ilerde pisti ışıklandırırlar ve insanlar geceyarılarına kadar kayar..

evet, yine dönüş vakti..

geceye kalmadan, yani yollar buz tutmadan gitmemiz gerekiyor..

gitmeden, biraz sıcak şaraba ne dersiniz..

sağlığınıza :)

İçimden Bi Ses

2009-01-04T21:13:00.013+02:00

dün gece nöbetteyim.. bir telefon..

Timurcum müsait misin?.. ağlayan bir ses tonuyla..

n’oldu canım, niye ağlıyorsun?

konuşmaya ihtiyacım var Timur..

tamam konuşalım, ama ağlamak yok, üzülüyorum..

çok mutsuzum Timur.. nişanlımla yürütemiyoruz.. olmuyor..
5 senedir beraberiz.. elimden gelen her şeyi yaptım, ama olmuyor..

içimden bi ses, “acaba doğru insanla mı konuşuyorsun?.. malum, karşındaki şahsiyetin en uzun ilişkisi bir yıl..”

olabilir canım.. lütfen ağlama..

seni de tutmuyorum di mi?

hayır canım, konuşabiliriz..

niye üzülen hep ben oluyorum?.. bu ilişki bitmeli diyorum, evlenirsem boşanırım diyorum, ama bırakamıyorum.. niye?

kendine güvenmiyor musun?

ya da bu erkekten başkasını bulamam mı diyorsun?

evet, öyle diyorum..

yapma.. dünyadaki tek erkek o değil..

güzel bi bayansın.. işin var.. harika bi ailen var..

biliyorum, ama öyle düşünüyorum..

lütfen öyle düşünme..

ayrıca, beni taşıyamadığını düşünüyorum..

içimdeki o ses “şu taşıma meselesini bi türlü anlayamadım”

niye öyle dedin?

herşeyime karışıyor.. şunu yapma, bunu yapma..

anladım.. klasik bi Türk Erkeği'yle karşı karşıyayız..

bi hasta var.. sonra konuşalım olur mu?
lütfen üzülme..

içimdeki malum ses,

“kadın olmak gerçekten zor”

“hele Türkiye’de”

* yeni yılın ilk günü Eymir'deydim.. Alabalık ve Amasra Salatası'yla beraber :)

Yakın Olsun

2008-12-30T13:12:00.013+02:00

ikibinsekiz farklı geçti harbiden..

kendimi çok değerli hissettiğim anlar da oldu,
klozetteki su yerine konulduğum anlar da..

acımasız olduğum anlar da oldu,
acınacak hale düştüğüm anlar da..

yaşadıklarımın muhasebesini yapmayı pek sevmedim oldum olası..
hayatı ve yaşananları anketleştirmek hoşuma gitmedi..

çok güzel ise 5
güzel ise 4
vasat ise 3 gibi..

yaşadığımız en kötü gün, belki de hayatımızın en değerli günü olabilir de ondan.. o gün birçok şeyi daha iyi anlarız.. ya da o gün çoğu şey anlam kazanır..

yaşadığımız en güzel gün ise belki de akıp giden bir kuyruklu yıldızdır.. bin senede bir geçen kuyruklu yıldız..
bilirsiniz, bir daha yaşanmayacağını ve belki de o yüzden hatırlamak bile istemezsiniz, acı verir..

malum, ikibinsekizde bildik hatalarımı tekrarladım; önyargılarımından kurtulamadım..
değer verdiğim bazı insanların sonradan ne kadar sıradanlaştığını gördüm..
ilk bakışta arkadaş bile olamayacağımı düşündüğüm insanlarla ise ne kadar çok şey paylaştığımı..
ne diyelim; önyargıların gözü kör olsun :)

ikibindokuz biraz farklı olsun istiyorum..

adil olsun en başta..

yüzü gülmeyen insanların yüzü gülsün..

hak eden insanlar mutlu olmak için daha fazla beklemesin..

hayatı yalan olan insanlar benden uzak dursun..

ve sevdiklerim yakın olsun...

Ökse Otu

2008-12-16T15:04:00.011+02:00

Dersu Uzala’yı bilir misiniz?

ben de bilmezdim.. Minecim sayesinde seyretme fırsatı buldum, hem de Hare Beyaz Çikolatalı Mocha Kahve Aromalı Likör eşliğinde :)

Dersu Uzala, ormanda yaşayan, attığını vuran, iz süren, koku alan, sadece ihtiyacı kadar avlanan, yaralı hayvanları kurtaran, saf, temiz bir adamdır.. filmde de haritacı bir Rus Subayı ile olan dostluğu anlatılır.. çok güzel bir film, tavsiye ederim..

ve daha dün, aslında çok da yakınımda bir Dersu Uzala olduğunu farkettim..

Sevgili Ufuk..

93 model Skoda'sı, bagajında her daim mangalı, geçmişte yarışmalara katılabilecek kadar body yaptığı her haliyle belli olan şekli şemali, aramızdaki bir seneyi deviren arkadaşlığa rağmen bana hala zaman zaman "Timur Bey" deme ısrarı, işi gereği Ankara’nın suç haritasını bile çıkarabilecek bilgi düzeyi ile farklı bir adamdır Ufuk..

öyleymiş, yeni tanımışım meğer arkadaşımı..

Beypazarı’ndan Ankara’ya giderken anladım, yanımdaki adamın çağdaş bir Dersu Uzala olduğunu.. onun kadar iyi bir avcı olmasa da en az onun kadar doğayı bilen, gözlüklü ve eğitimli bir Dersu Uzala..

Beypazarı’ndan Ankara’ya giderken, belki de yüzlerce defa önünden geçtiğim, yol kenarındaki bir ağacın yanında durduk.. arabadan indik ve ayakkabılarımıza bulaşan çamuru umursamadan badem ağacına doğru yürüdük.. hedefimiz, badem ağacını kendine konak olarak seçen Ökse Otu'ydu..

öyleymiş.. Ökse Otu’ymuş adı..Yüksek Tansiyon'a çok iyi gelirmiş..

kaynamış suyu bir dakika bekletin ve içine atın.. biraz bekleyin ve sonra da bir bardak için.. hepsi bu..

doktora gideceksin.. sıra bekleyeceksin.. doktor seni muayene edecek.. reçete yazacak.. alacaksın o reçeteyi eczaneye gideceksin.. ilacını alacaksın, düzenli kullanacaksın.. bir de üstüne katkı payı ödeyeceksin..

ne gerek var dostlar :)

bir bardak Ökse Otu Suyu...

* fotoğraf cep telefonumdan..

Sarı Kanarya

2008-12-06T15:56:00.017+02:00

çok değil, birkaç yıl öncesine kadar hayaldi.. sadece yabancı filmlerde olurdu.. biz ise gıpta ederdik, acaba ne zaman Türk İnsanı Helikopter Ambulans'la tanışacak diye..

Havva Teyze mesela.. Beypazarı’nın bir köyünden kalkıp, şehirdeki hastanenin aciline gelmiş.. ve tek istediği ağrılarının biran önce dinmesi..

Havva Teyze, kalp krizi geçirdiğinden habersiz...!

kolajdaki ilk fotoğrafa bakarsanız hastanın ne kadar sıkıntılı olduğunu anlayabilirsiniz.. güçlü ağrı kesicileri bile takmayan bir ağrı.. (tabii, burada bir parantez açalım, doğru bilgilendirme babında.. kalp krizinde ağrı olması şart değildir.. ağrısız kalp krizi de olabilir)

durum acil olduğu için, hemen komuta merkeziyle temasa geçiliyor ve helikopter ambulans Ankara’daki merkezinden kalkış yapıyor.. yaklaşık 100 km ötedeki Beypazarı’na ulaşması sadece 10-15 dk’sını alıyor.. biz de bu arada hastamızı transporta hazırlıyoruz..

helikopter havada göründüğünde, inişini kameraya almaya başlıyorum..
n’apalım, biz alışkın değiliz öyle; pırpır gelecek de hastamızı alıp gidecek :)

bu arada, Havva Teyze’den herşeyi özetleyen bir cümle..

“niye helikopterle gidiyorum? çok mu kötüyüm?”

biz ise, “Allah sizden razı olsun” demesini bekliyorduk :)

günün yorumu ise ambulans şoförü olan, Fenerbahçeli bir ağbimizden geldi.. sarı renkli helikopter ambulansı kastederek,

"işte, sarı kanaryam geldi" :)

* Ankara’da Helikopter Ambulans kullanımı, henüz çok yeni bir uygulama.. helikopter, Ankara’ya uzak olan yerleşimlerdeki acil hastalar için hizmet veriyor.. ancak, bunun için yeterli bir altyapı henüz yok.. Ankara’da sadece iki hastanede helikopterin inebileceği pist var ve bu pistler de sonradan hastane bahçelerine yapılan ve hastaneden kopuk pistler.. halbuki, helikopter pistlerinin hastanelerin çatı katında olması lazım, ki hasta iniş sonrası hemen hastanenin ameliyathanesine ya da yoğun bakım ünitesine alınabilsin..

yani, yapılacak daha çok iş var...!

** fotoğraflar cep telefonumdan..

Senegal

2008-11-30T15:11:00.021+02:00

Batı Afrika'dan , Senegal’den bana gelen bir e-mail..

Hello Dearest One.

My name is Miss F....... ,
I saw your profile today through ....... and was moved and become interested in you,
I will like you to send me an email to my address ....... , so that i can give you my pictures for you to know whom i am .
I believed we can move from here.
(Remember , colour or distance does not matter , but LOVE matters a lot in life).
Reply me back with my email address , hope to hear from you soon

Yours

Miss F.

hayır, amacım benden hoşlandığını söyleyen ve henüz 23’ünde olan bu bayanı tiye almak değil..

birisinden hoşlanmak ve bunu açıkça ifade etmekten daha güzel ne olabilir.

niyetim sadece, bu mesajı aldığımda hissettiklerimi sizinle paylaşmak.

hatun, söylediğine göre, falanca sitedeki profilime bakmış ve görür görmez etkilenmiş..
beni birisiyle karıştırma ihtimali yüksek, zira o fotoğraf vurulacak bir fotoğraf değil, emin olun :)

kendisi de bana fotoğraf göndermek istiyor, ancak bunun için bir şartı var.. mail adresine tek bir cevap..
halbuki kendisi benim fotoğrafımı görüyor.. haksızlık değil mi bu :)

bundan şunu mu anlamalıyım?
hatun birkaç erotik fotoğraf gönderecek, lakin doğru adrese gittiğinden ve işe yaradığından emin olmak istiyor..

“buradan başlayabileceğimize inanıyorum”

hmmm, kendine güvenen bir hatun..

“renk ya da uzaklık fark etmez”

buna itirazım yok.. hele ki, Obama sonrası hiç yok :)
tahminim, çikolata renkli bir hatunla karşı karşıyayız..

“aşk çok şey ifade eder” , LOVE’ı büyük yazmış..

aynen, aşk için benim de yapamayacağım şey yok.. başka bir şehre de taşınırım, ülkeye de.. işimi bile değiştiririm..

"Yours
Miss F."

yani, “seninim” diyor..

hmmm.. en sevdiğim kısım.. bir erkek daha ne ister.. taş attım da kolum mu yoruldu :)

ne mi yaptım?
hiçbir şey..
şu an tek istediğim, nöbet sonrası yorgun bedenime bir uyku çekmek, hepsi bu :)

Sevgili Miss F.......,
umarım kendi ülkende mutlu olursun..
ve umarım o güzel ülkene bir gün yolum düşer..

Ağbi Terörist Kardeşi Şehit

2008-11-21T16:23:00.006+02:00

haber bültenlerinde geçen yüzlerce haberden biri..

kendimce düşündüm bir an, Bitlisli anne babanım yaşadığı dramı..

iki oğlunuz var ve birinden belki de hiç haber alamıyorsunuz, ki elinde silah dağlarda dolaşıyor; diğer oğlunuzu ise askere gönderiyorsunuz, ki o da şehit oluyor.. ve belki de ağbisinin sıktığı bir kurşunla..

Türkiye’de yaşayan Kürt vatandaşlarımızın çok büyük bir kısmının, bu ülkeye en az bizler kadar bağlı olduklarından eminim.. bu haber bile bunun en açık kanıtı değil mi?

Bitlisli aile, istese küçük oğullarını, askere değil de dağa gönderemez miydi?

“oğlum ağbin terörist oldu, sen de ol !” diyemez miydi?

kendimize şu soruyu sormalıyız;

acaba, bizler mi daha vatanseveriz, yoksa bir oğlu terörist iken diğer oğlu da şehit olan Bitlisli aile mi?

elbette, terör örgütünün amacının Türkiye’yi bölmek olduğunun farkındayız.. ancak, bu kabul edilemez talep, Kürt vatandaşlarımızın haklı taleplerini görmezden gelmemize sebep olmamalı..

eğer, Modern Dünya’nın bir parçası olmak istiyorsak, ülkemizin ileri bir demokrasi olması için elimizden geleni yapmalıyız..

Kürt vatandaşlarımızın kültürel kimliklerini özgürce yaşayabildikleri, çocuklarına Türkçe eğitim yanında Kürtçe de eğitim verebildikleri özgür bir TÜRKİYE dileğiyle..

Not: Fotoğraf, Çanakkale Savaşları'nın yaşandığı yerlerden birine ait.. Anzak Koyu..

Hayallerim

2008-11-13T14:08:00.016+02:00

Ferrari’nin içi değil, hurdalıkta boyasız kaputun üstü

platinum card değil, 5 ya da 10 kuruş para üstü

fitness center değil, pazar yerinde kasalar

elimde hediye değil, satmak istediğim kasımpatılar

balık lokantası değil, deniz kenarında tabure

marka değil, işportadan iki kazak bir bere

mini etek ve yüksek topuk değil, mavi kot düşük olmayan

sarı saç ve siyah kaş değil, sarışın ya da esmer doğalından

bir gecede “aşkım” değil; gözyaşı, tutku ve sevgi

sofrada jumbo karides değil, tavada hamsi

İnönü’de loca değil, kale arkası, mümkünse boğaza bakan

gelmek için davetiye bekleyen değil, çat kapı bana sarılan

konuşurken “adamım” değil, yürekten “kardeşim”

işte bunlardır, hayallerim...

Olamaz Mı ?

2008-11-01T13:02:00.014+02:00

Semra Hanım’ın sunduğu bir program var, Flash TV’de.. bilmiyorum, dikkatinizi çekti mi?

geçenlerde denk geldi, kısa süreli de olsa seyretme fırsatı buldum.. genelde 50 yaş üstü bayanlar ve 60 yaş üstü bayların katıldığı bir evlilik programı..

yarışmacılar(!), öyle demek geldi içimden, bence çok da eğlenceli bir müzik eşliğinde sırayla çağrılıyor ve seçici bay ya da bayanla görüşüyorlar.. ve ilginç olan, yöneltilen soruların hep aynı olması..

eviniz var mı ?

evet ise, evinizde tek başına mısınız yoksa bakmak zorunda olduğunuz biri var mı?

çocuğunuz var mı?

evet ise, evliler mi ve kendilerine bakabiliyorlar mı?

geliriniz nedir?

yukarıdaki sorulara cevabınız varsa ve seçici bay ya da bayan da size ilgi duyuyorsa sorun yok demektir..

“buyrun sizi şöyle alalım.. siz içerde görüşün, anlaşın..”

aslında bu programın, bence, çıktıları o kadar fazla ki.. her karede hayatı sorguluyorsunuz.. her soru sizi olmadık yerlere götürüyor..

şu an bile, bu satırları yazarken bir anımı hatırladım..

il sağlık müdürlüğündeyiz ve hizmet içi eğitim alıyoruz.. hocamız insan psikolojinden bahsediyor ve bir slide gösteriyor.. slide’da demir parmaklıklarla çevrili bir oyun alanı var ve o parmaklıkların dışında çocuklar var.. çocuklar oyun alanına girebilmek için birilerinden yardım almak zorunda, aksi halde o alana girme şansları yok.. ve çocuklar bunun için ellerinden geleni yapıyor.. yalnız, çocuklardan biri oyun alanına kayıtsız ve o kendi oyununu keşfetmiş ve bir köşede kağıtlarla bir şeyler yapıyor..

hocamızın sorusu şu idi..

arkadaşlar, sizce en sağlıklı davranışı gösteren ve göstermeyen çocuk hangisi?

herkes, oyun alanına girebilmek için herşeyi yapan çocukları sağlıklı tepkiyi veren çocuklar olarak gösterirken, ben kimseyi umursamayan ve kendi oyununu oynayan çocuğu seçmiştim..

yani bana göre en sağlıklı tepkiyi veren çocuk, hoca da dahil herkese göre psikolojik desteğe ihtiyacı olandı :)

halen de o çocuğun en sağlıklı davranışı gösteren çocuk olduğuna inanıyorum!

herkesin gittiği yoldan gitmeyen ve kendi yolunu çizebilen insanları sevdim hep..
yaratıcı ve zeki insanları..

yine daldan dala mı atlıyorum yoksa :)

hayır, hiç sanmıyorum.. Semra Hanım’ın programıyla, demin bahsettiğim o küçük anekdot bence fazlasıyla örtüşüyor..

“ev, araba, düzenli gelir.. bi de fiziği düzgün olsun, tamam” diyenlere inat..

hayat o kadar da basit değil be güzelim..

o çok beğendiğin adam bir trafik kazasında yüzünü kaybederse ne yapacaksın; ya da kolunu, bacağını.. bırakıp gidecek misin?

“belli kalıpların dışına çıkalım” diyorum..

herkes için çok değerli olan bir meta bizim için değerli olmasın mesela.. ya da kimsenin bakmadığı bir şeyi başımıza taç edelim..

OLAMAZ MI?

Not: “bir süre yokum” demiştim, ama şu yasak kanıma dokundu .. yazmaya devam..

İki Kelime

2008-10-28T12:19:00.010+02:00

“bir süre yokum” derken, “bir süre yokuz” demek varmış..

beyaz zemin üzerine kırmızı bir yazıyla yaşadık birkaç gün..

beni en çok şaşırtan, blogspot’un kapatıldığını farkettiğimde, ki bir arkadaşım haber verdi ve o da bir blogger, hiç şaşırmamam oldu.. yani internet yasaklarıyla o kadar iç içe yaşamaya başlamışız ki, kendi sayfam kapatıldığında bile tepki vermiyorum.. “nasılsa açılır bir gün” umursamazlığı sinmiş üzerime..

asıl sinirime dokunan da bu oldu...!!!

Bir Süre Yokum

2008-10-19T19:26:00.003+03:00

oyum Karayalçın'a...

Lagosun Tabağındayız

2008-10-10T10:59:00.013+03:00

Akyaka’dayız.. Azmak kenarındaki sazlıkların arasından deniz kıyısına doğru yürürken, fotoğraftaki bayanla karşılaştık.. etraftaki yüzlerce tatilciyi umursamadan birşeyler yapıyor idi. “birşeyler” diyorum, çünkü ilk bakışta ne yaptığını anlayamadık.. herkes oltanın ucundaki balığı almaya şartlanmışken, bu bayan oltanın ucuna balık takıyordu.. üstelik yüzlerce..

ve tabii, benim gibi yeni yetme bir fotoğrafçı içinse bulunmaz bir nimetti :)

biraz sohbet edince ne olduğunu anlamaya başladık.. Lagos avına hazırlık yapıyordu.. büyük balığı yakalamak için küçük yemleri, ipin ucuna boncuk dizer gibi, oltalara diziyordu.. menüde lagosun en sevdiği sardalye ve tirsi vardı.. hatırlayın, Bozcaada’da "asma yaprağında sardalye" yemiştik.. burada ise sardalyelerimiz yem olmaktan öteye gidememişti..

“şu yaşadığımız hayatta neredeyiz acaba” diye düşündüm kendi kendime..

oltanın ucundaki sardalye miyiz.. ya da oltayı dizen miyiz.. ya da haftasonu küçük kayığını alıp öylesine balığa çıkan mıyız.. ya da bir sardalye bile tutamadan limana dönen balıkçı teknesinde miyiz.. ya da balık lokantasında ortaya gelen büyükçe bir lagosu arkadaşlarıyla paylaşan mıyız.. ya da o lokantanın sahibi miyiz..

nerede olursak olalım, biliyoruz ki, birbirimize göbekten bağlıyız.. balıkçı olmadan balığı tadamayız.. balığı alan olmazsa balıkçıyı bulamayız..

"bütün bunları niye anlatıyorsun" diyeniniz olabilir..

insan, yüzyılın krizini yaşadığını anlayınca, en klasik öyküyü anımsıyor da ondan.. büyük balık ve küçük balığı..

ekonomi hocalarımız altı ay öncesinden söylüyorlardı, merkez üssü ABD olan ekonomik krizin er ya da geç kapımızı çalacağını..

önceden hazırlıklı olsak da, likit kalarak paramızı korumaya çalışsak da krizden kaçma şansımız var mıydı? ABD Merkez Bankası FED’in binlerce kilometre öteden cebimizi karıştırmasına engel olabilir miydik?

ne kaçabildik ne de engel olabildik..

Akya’nın kovaladığı küçük balıklarız çünkü.. ya da Lagos’un tabağındaki minik sardalyeleriz..

ama onurluyuz.. pes etmeye niyetimiz yok..

öyle di mi..

minik sardalye kardeşlerim :)

Edelim...

2008-09-26T14:30:00.011+03:00

geçirdiği MI (Kalp Krizi) öncesi, şeker hastası olan anneme, ilacını alması gerektiğini anlatmaya çalışırdım hep..

“anne ilacını aldın mı?”
“evet oğlum aldım.. almaz mıyım.. aşkolsun” der, ama ilacını almazdı..

bir arkadaşından duyduğu “ilaçlar karaciğeri öldürüyormuş” lafı kabusum olmuştu.. annesine ilacını içiremeyen bir doktor oldum yıllarca.. şekerin ne bela olduğunu anlatmak faydasızdı..

ya MI sonrası..

hiç zorlanmıyorum..

nedeni, geçenlerde annemle aramızda geçen şu diyalogda gizli..

“oğlum, ben ölebilirdim di mi ?”
“evet anne, ucuz atlattın !”

farkındaysanız , Şeker Hastalığı’na "Diabetes Mellitus" demiyorum.. hani, “Ramazan Bayramı’na niye Şeker Bayramı diyorlar ?”, diye kürsüden halkı eleştirenlere inat..

neymiş, bazı değerlerimiz erozyona uğruyormuş (!)

kendilerine gelin ve damat olarak işadamlarının çocuklarını seçen.. daha 17 yaşındaki kız çocuğunu, sırf işadamının kızı diye kendine gelin olarak alan.. damadının CEO olduğu holdinge devletin bankasından para hortumlayanların, değerlerin erozyonu'ndan bahsetmesi beni ancak gıdıklar.. gülerim Türkiye’nin ağlanacak haline..

gelin, halkımız Ramazan Bayramı’nın içine etmişken, biz de tıbbın içine edelim..

Diabetes Mellitus değil canım..

ŞEKER HASTALIĞI !!!

Kaz Dağları

2008-09-20T11:35:00.038+03:00

hep gitmek istemişimdir..

adı gibi güzel Kaz Dağları'na..

Sutüven Şelalesi..

Akçay yakınlarında..

"buralarda bir şelale olmalı" diyerek yola çıktık :)
meğer, kıyıya çok da uzak değilmiş.. sahilden 15-20 km kadar içerde.. köylerin içinden geçiyorsunuz..

lakin, sadece sizin olduğunuz, yaban orman alanı içinde keşfedilmeyi bekleyen gizemli bir şelale beklerken, ana-baba-günü dedirten bir insan-jungle'ı içinde buluyorsunuz kendinizi.. kayınvalidesini, gelinini, çocuğunu ve başka bilmem-kimi alıp gelmiş ahali.. milli park içinde mangal yaparken(!) ayaklarını soğuk suda gezdirmenin cazibesine karşı koyamayan biz Türkler var her yanda..

fotoğrafa dikkatli bakarsanız, şelaleye yukardan bakan insanları da görebilirsiniz :)

işte, görmek istediğim Kaz Dağları..

tabii, bu fotoğrafı çekerken, birkaç kişinin kadrajımdan çıkmasını beklemedim değil :)

bikinili hatunlar şelalenin buz gibi sularına kendilerini bırakırken, ben boş duramazdım herhalde :)

insan sudayken, elektriğin e'si kalmıyor, nötrleşiyorsunuz.. ruhunuz dinleniyor.. suda olanlar sadece ayaklarınız bile olsa..

Yeşilyurt Köyü..

Küçükkuyu'ya yakın..

Kaz Dağları'na saklanmış farklı bir köy..

butik otelleri, sanat atölyeleri, kafeleri, canlı müzik dinletileri ile sizi karşılıyor..

sanat atölyelerinden biri..

"dağın tepesinde sanat".. kulağa hoş geliyor di mi..

Yeşilyurt sokakları..

ne güzel, buraya "köy" diyebilmek.. keşke Türkiye'nin her köyü böyle olsa..

hediyelik eşya satan dükkanlar..

köyün orta yerinde bir çay bahçesi var..

biraz soluklanalım..

Manlama..

yöresel bir yemek.. kıymalı gözleme, biraz yoğurt ve biraz da baharat.. harikaydı..

Sevgili Zen'e rakip bir blogger mı çıktı yoksa :)

yok, o kadar da değil.. ben haddimi bilirim.. yemek tarifini ustalara bırakalım..

burası zeytin diyarı.. söylemeye gerek var mı..

köyün çarşısı..

ne güzel di mi..

kaliteli mekanlar..

bu mekanın sahipleriyle tanışma şansımız oldu..

emekli bankacılar.. karı-koca, İstanbul'dan adeta kaçmışlar.. ve bu konağı işletiyorlar..

Kaz Dağları'nın altını oymaya çalışan dallamalara bu afiş..

neymiş, Kaz Dağları'nda 500 milyon dolarlık altın varmış.. o parayla Las Vegas'ta otel yapamazsın..

Las Vegas mı, Kaz Dağları mı?

tabii ki, Kaz Dağları.. rüzgarında, yeşilinde mitoloji var, tarih var..

baba parası yiyen snob'ların kolunu çektiği kumar makineleri kimin umrunda..

Adatepe Köyü'ndeyiz..

burada olma nedenimiz farklı..

Zeus Altarı'na gidiyoruz..

Zeus'un baktığı yerden Edremit Körfezi'ne bakmak için..

Zeus Altarı'ndan körfeze bakıyoruz.. Kaz Dağları'nın havasını soluyarak gün batımını seyrediyoruz..

Güzelim Çanakkale'yi ve biraz da Balıkesir'i anlattım size..

5 posta sığdırmaya çalıştım, yaklaşık 100 fotoğrafla.. dolu, çok dolu bir tatil sonrası..

en güzeli, siz gidin Çanakkale'ye.. ordan Balıkesir'e..

Balık Keyfi

2008-09-12T11:36:00.046+03:00

Babakale'ye gidiyoruz..

yolda giderken, rüzgarla çalışan bu su pompası dikkatimizi çekti.. takır takır çalışan bu alet rüzgar hızlandıkça hızlanıyor, yavaşladıkça yavaşlıyordu..

Çanakkale insanı, zaten fazlasıyla varolan rüzgardan nasıl faydalanacağını biliyor..

keçilerle inatlaşmayın :)

yol onların..

Babakale yolu..

trafik yok.. korna yok.. sizi sollamak için selektör yakan zibidiler yok..

denize bakan yamaçlarda gidiyorsunuz.. sizi fotoğraf çekmeye davet eden güzellikte..

Babakale..

sözümü tutarım :)

balık yemek mi istiyorsunuz ?

adresiniz Babakale olmalı.. küçük bir balıkçı kasabası.. Türkiye'nin en batı ucu..

limanda balıkçılardan başkasını göremezsiniz.. ne tur tekneleri ne de lüks yatlar..

Uran Motel'in restoranındayız..

motelin sahibi Mustafa Bey ve aşçımız Ahmet Bey bizi çok iyi karşıladı..

Uran restoranın müdavimi olan doktor arkadaşımızın ismini verince de muhabbetimiz katmerlendi haliyle :)

aşçımız Ahmet Bey, balıkları gösterirken, "barbun yeni geldi, ondan yapıyım" dedi.

"tamam" dedik, aşçı ne derse o :).. ve mezelerimizi seçtik..

deniz börülcesi, deniz fasulyesi.. bunları bilirsiniz.. ya Kayakoruğu :)

meraklısını Babakale'ye bekliyoruz..

evet, artık sertifikalı bir yiyiciyim :)

balık yemeğe devam :)

Çanakkale'den Balıkesir'e geçiyoruz..

Ayvalık'tayız.. önce biraz turlayalım..

Kumru Evi'ndeyiz.. Aquadis..

karşımızda Cunda Adası..

Ayvalık Tostu istiyoruz.. ama, "orjinali olsun" diyoruz.. hani, herkesin kafasına göre içini doldurduğu ve ne olduğu belli olmayan tostlardan değil..

garson beyin yüzünde tatlı bir gülümseme beliriyor.. anlatmaya başlıyor, asıl Ayvalık Tostu'nu..

"tulum peyniri, sucuk, domates ve turşu olur" diyor, başka birşey olmaz.. "ancak tulum peyniri pahalı olduğu için kaşar peyniri tercih ediliyor" diyor..

biz de, "o zaman aslına yakın birşey olsun" diyoruz.. ve geliyor tabii..

Cunda Adası'ndayız..

adayı dolaşırken ilginç bir yapı dikkatimizi çekiyor.. tepedeki yel değirmeni..

gitmeye karar veriyoruz..

Sevim ve Necdet Kent Kitaplığı..

aslında burası bir Şapel.. Koç Vakfı tarafından restore edilmiş..

çok güzel bir mekan.. "iyi ki, gelmişiz" diyoruz..

kitaplığın yanında teras var ve terastaki kafede, Cunda'yı seyrederek, benim gibi cappuccinonuzu içebilirsiniz..

Şapel'in iç kısmı..

liman'a doğru inelim.. balık lokantaları bizi bekliyor..

mezeler :)

siz hiç bu kadar çeşitli mezeyi bir arada gördünüz mü ?

Cunda Adası, gerçek bir meze cenneti..

hatta balık yemeden, sadece mezeleri bile tadabilirsiniz..

biz öyle yapmadık tabii :)

spesiyal mezeler..

bendeniz, sağ tarafta görmekte olduğunuz kalamar şişi tercih ettim..

dikkat ederseniz, kalamarlarımız kesilmiş değil, bir bütün olarak arz-ı endam etmektedir :)

Izgara Levrek ve Kalamar Şiş'im harikaydı..

size, günbatımında Cunda Adası'nı da göstermek isterdim.. lakin, fotoğraf makinemin azizliğine uğradım ve şarjımın olur olmaz zamanlarda bitmesine tekrar tanık oldum.. affola...!

balık keyfi mi ?

Babakale ve Cunda Adası..

Troia - Apollon - Athena

2008-09-04T16:32:00.056+03:00

İpekyolu değil..

benim yolum :)

isterseniz, Troia'dan başlayalım ve güneye doğru inelim..

Troia'ya ulaşım oldukça kolay.. Çanakkale şehir merkezine çok da uzak değil..

antik kente girerken doğal olarak ücret alıyorlar.. 15 ytl.. ilginç olan, Müze Kartı'nın ise sadece 20 ytl olması.. yani tek bir kart alarak, her müzeye o kartla ücretsiz girme şansınız var..

sizce hangisini tercih ettik :)

15 ytl'ye sadece Troia mı, yoksa 20 ytl'ye tüm müzeler ve antik kentler mi?

Troia, gerçek bir kent.. sokakları, amfi tiyatrosu, kutsal mekanları ve diğer yapıları ile zamanının büyük yerleşim yeri..

milattan sonra önemini yitiren, ancak MÖ.3000 yıllarına kadar uzanan bir antik kent..

bu kadar güzel olmasa kendini çekermiydi, bilinmez..

ben mesela, onu değil, arkadaki kilden yapıyı çekiyor idim..
neyse, bana da çok inandırıcı gelmedi bu açıklama :)

bizler, yani insanlar oldukça mekanlar ya da kentler güzel..

Gori ve Şinvali'yi bombalayan Ruslar ve Gürcüler aklıma geldi.. Troia kurulalı 5000 yıl olmuş ve gezegenimizde çok da şey değişmemiş aslında..
kentler, insan saldırganlığına karşı koymaya çalışıyor.. Troia, 3000 yıl dayanabilmiş.. bakalım, Gori ve Şinvali ne kadar dayanacak ?

tarihe tanıklık etmek mi, yoksa tarihi belgelemek mi?

tarihe tanıklık etmeyi tercih ederim..

Troia, üst üste kurulan bir kentler kümesi aslında.. farklı tarihlere uzanan kentler ile ilgili açıklayıcı panolar var, meraklısına..

Troia'yı gezdikçe, kentteki yaşamı az çok anlamak mümkün..

Truva Atı..

fabrikadan çıkmış havası var..

Çanakkale Kordon'da, Truva filminde kullanılan Truva Atı'nı görebilirsiniz.. bence çok daha gerçekçi..

Çanakkale, antik kentler açısından çok zengin bir şehir.. öyle ki, bazen siz bilmeseniz de, ya da hiç hesapta yokken karşınıza bir antik kent çıkabilir..

Gülpınar'daki Apollon Tapınağı gibi.. meğer böyle bir tapınak varmış ve Hollywood filmlerine konu olmuş..

Truva filmindeki, Atinalıların ele geçirdiği tapınak, işte bu Apollon Tapınağı..

aslında Anadolu'da birçok Apollon Tapınağı var.. örneğin, Didim'deki..

Gülpınar'daki Apollon Tapınağı'nı farklı kılan ise, duvarlarında Truva Savaşı'nın betimlenmiş olması..

Gülpınar..

Apollon Tapınağı'nın yanında küçük bir müze var..

müze kartımız da var :)

o halde beklemeden müzeyi gezelim..

Koç Başı..

bu arada, müzede fotoğraf çekerken, tabii ki flaş kullanmadım..

Gülpınar Müzesi'nden Apollon Tapınağı'na bakış..

Athena Tapınağı..

Assos'da..

karşıda Midilli Adası..

Assos, antik bir yerleşim aslında.. ancak şimdilerde, tapınağın bulunduğu tepenin hemen eteğindeki küçük limana Assos deniyor ve tapınağın olduğu köy ise Behramkale adıyla biliniyor..

Behramkale'den Assos'a inen yol..

Behramkale'de, kaleden aşağı doğru inerken dikkatimi çekti.. ilginç bir kaya.. başkaları farketti mi bilmiyorum..

Behramkale'de bir kafede oturuyoruz..

bazı masalar taştan..

Osmanlı Macunu..

Assos beni hayal kırıklığına uğrattı.. daha fazlasını bekliyordum..
küçük bir liman ve 100 metre sahil, hepsi bu..

bitmedi..

Güzelim Çanakkale devam edecek..

ilk olarak küçük bir balıkçı kasabasına, sonra da bir adaya gideceğiz..

balık yemeğe.. :)

Not : Benden önce de Truva'yı keşfedenler varmış :).. Bakın derim..!

Gelibolu

2008-08-30T12:50:00.043+03:00

Çanak Otel'in çatı katında kahvaltı yaparken, boğazdan geçen gemileri seyretmek çok keyifliydi..

bugün, Tarihi Gelibolu Yarımadası'nı gezeceğiz, hep birlikte..

Gelibolu turumuz başlıyor..

Çanakkale'den Kilitbahir'e feribotla geçiyoruz..

aslında "Kilidülbahir", yani "Denizin Kilidi" demek..

Gelibolu'ya adım atarken, Necmettin Halil Onan'ın "Dur Yolcu" şiirinin ilk iki mısrası aklınıza gelir..

Dur yolcu !
Bilmeden gelip bastığın bu toprak, bir devrin battığı yerdir.
Eğil de kulak ver, bu sessiz yığın, bir vatan kalbinin attığı yerdir.

Namazgah Tabyası, Kilitbahir Kalesi'nin hemen yanında..

burası, boğazı savunmak için yapılan, çok sayıdaki tabyalardan biri; yani topçu birliklerinin konuşlandığı yer..

tabyanın iç kısmı müze olarak düzenlenmiş..

Çanakkale Savaşları sırasında çok sayıda Sahra Hastanesi kurulmuş ve bu hastanelerde hayatını kaybeden askerler yakın yerlere defnedilmiş.. onlardan biri..

Sembolik Şehitlikler'in yanıbaşında gerçek mezarları da görebilirsiniz..

Ertuğrul Tabyası'ndayız..

tabyalar restore edilirken aslına uygun restore edilmiş.. yürüyüş alanları ve içecek satılan küçük büfeler bence çok iyi olmuş..

dönemin devasa topları..

çocukken de Gelibolu'ya gelmiş ve bu topları gördüğümde hayret etmiştim.. o zamanlar bana çok daha büyük gelmişti :)

savaşta belki de savaşmak kadar önemli olan, binlerce askerin lojistik ihtiyacının karşılanmasıdır..

düşünün, 50 bin askerin temiz su ihtiyacı ya da bu askerlerin temiz gıda ihtiyacı.. 3-5 kişiye yemek yapmak var, bi de 50 bin kişiye..

bir köy müzesinde gördüğüm bu su filtresi, temiz su temini için yapılmış ve belki de kolera ve dizanteri gibi hastalıkların yayılmasına engel olarak çok sayıda askerin hayatını kurtarmış..

bazı şeyler hiç değişmiyor di mi :)

o yıllarda kullanılan bir steteskop..

Türk Şehitliği .. Abide..

yanıbaşında Morto Koyu.. yani "Ölüm Koyu"..

Şehitlik, çocukken gördüğümden çok farklıydı.. birçok şey değişmiş.. etrafta çok sayıda küçük anıt var..

ancak beni hayal kırıklığına uğratan şey, şehitliğin hemen alt katındaki müzenin tadilat nedeniyle kapalı olmasıydı..

Anzak Koyu..

Avustralyalı ve Yeni Zelandalı askerlerin, yani Anzakların çıkarma yaptığı koy..

57'ci Alay, bir gece taarruzunda tüm askerlerini kaybeder.. hepsi şehit olur.. onların anısına yapılan anıt..

Conk Bayırı ve Anafartalar..

savaşın en çetin geçtiği yerlerden biri..

Bigalı Köyü'ndeyiz..

buradaki Atatürk Evi'ni gezdik.. Mustafa Kemal, savaş sırasında bir süre bu evde kalmış..

Atatürk Evi..

Çanakkale'de birçok köyde, irili ufaklı çok sayıda müzeyle karşılaşabilirsiniz..

Bigalı Köyü..

bu fotoğrafı özellikle çektim..

Camii ve Atatürk heykeli yanyana..

birilerine mesaj olsun istedim.. hani, kutuplaşmayı seven pil kafalılara..

dönüş vakti.. feribotumuzla karşıya, yani Çanakkale'ye geçiyoruz..

Kilitbahir Kalesi..

çok güzel bir kale.. hatta sanat eseri diyebiliriz..

kale, yonca yaprağı şeklinde yapılmış.. kalenin tam ortasındaki kule ise kalp şeklinde..

yukarıdan baktığınızda, yonca yaprağı ve içinde bir kalp..

ne demişti, Necmettin Halil Onan ?

"Eğil de kulak ver, bu sessiz yığın, bir vatan kalbinin attığı yerdir"

Bozcaada

2008-08-27T10:47:00.047+03:00

Güzelim Çanakkale...

rüzgarı kulağıma fısıldadı..
"çok olmadı mı gelmeyeli?"
"evet", dedim.. "tam 23 sene olmuş gelmeyeli"

Çanakkale'ye ilkokul beşinci sınıfta izci olarak gitmiştim.. İntepe İzci Kampı'ndaki on günlük kamp maceramı hiç unutmam.. yanımızdaki çadırların ipini çözüp indirdiğimizi de :)... ve Gelibolu'yu da...

evet, yine şanslısınız.. harika bir Çanakkale turu sizi bekliyor.. beş kuruş da almayacağım, söz :)

önce Bozcaada'ya gidelim..

16-17 Ağustosta Bozcaada'nın Bağ Bozumu Festivali vardı.. biz de 17-Ağustosta Bozcaada'ydık.. bizim için sürpriz oldu.. festivalden haberimiz yoktu :)

Geyikli'ye el sallayalım.. Bozcaada Feribotu'ndayız..

yarım saatte Bozcaada'ya geldik.. heyecanlıyız.. Bozcaada bizi bekliyor..

Bozcaada'da bir gece konaklamayı planlıyoruz.. pansiyonumuza yerleştikten sonra adayı gezmeye başladık bile.. limandayız..

Bağ Bozumu Festivali için çok şey yapılmamış açıkçası.. Kale'deki Nükhet Duru konseri dışında bir etkinlikle karşılaşmadık..

çok sevdiğimiz bir blogger arkadaşımızın tavsiyesi üzerine bir balık lokantasına gittik.. sahilden biraz içerde, taş evlerin arasında şirin bir lokantaydı.. ancak ne var ki, servis felaketti.. her yemek ayrı geldi ve her defasında farklı bir garsonla karşılaştık :) Asma Yaprağında Sardalye fena değildi.. levrek de fena sayılmaz.. ancak bir arkadaşımız küçük oğlu da olduğu için köfte istedi ve köfteler pişmemiş geldi.. napalım, balıkçılar ne anlar köfteden :)

buradan şu sonuca varabiliriz..
efendim, biz bloggerlar gurme değiliz.. bizi lütfen çok ciddiye almayın ve önerdiğimiz yerleri de sadece akılda tutun, o kadar :)

gerçi kendime biraz haksızlık ettim sanırım.. ben balıktan anlarım.. ilerleyen günlerde siz de bunu anlayacaksınız :) sizi harika yerlere götüreceğim..

bu arada fotoğraftaki balık lokantası o balık lokantası değildir, biline..
ben size limandaki balık lokantalarını öneriyorum.. gördüğüm kadarıyla daha profesyonel çalışıyorlar..

sabah 08:00'de Ayazma plajında denize girdik.. inanın, o saatte bizden başka kimse yoktu..

Ayazma'nın harika bir kumu var.. lakin, diğer saatlerde çok kalabalık.. tavsiyem, kimseler uyanmadan gidin..
harika..!!

saat 10:00 gibi kahvaltımızı yaptık.. Karadut'ta..

adada çok sayıda bağ evi var.. tek katlı taş evler.. üzüm bağları içinde..

bu evlerden bazıları pansiyon olarak hizmet veriyor..

adanın elektriğini bu rüzgar gülleri sağlıyor..

fotoğrafta ufak görünebilir, aldanmayın.. devasa yapılar..

adada çok sayıda şarap fabrikası var..
onlardan biri.. Corvus , Latincede "Karga" demek..

arkadaşlarım şaraplarını buradan aldı.. ben ise Çamlıbağ'ı tercih ettim..

Bozcaada Şarapları'nı adadan alırsanız, uygun fiyata alabilirsiniz..

fotoğraftaki nedir, bilmiyorum.. komik olan, oradaki birisine de sormayı unutmuşum..
sanırım toplanan üzümleri sıkmak için bir alet..

guess the gadget :)

Martı, arkadaşlarla keşfettiğimiz restoran-bar-iskele tarzı bir yer.. hem denize girebilir hem de yemeğinizi yiyebilirsiniz.. oldukça güzel bir mekan, ancak biraz tuzlu..

Çamlıbağ

almadan önce şarapları tadabilirsiniz..
hatta sadece tadarak bile günü idare edebilirsiniz :) zira, çok sayıda çeşit var..

ben iki tane aldım.. biri beyaz, diğeri kırmızı..

Bozcaada'nın yerli üzümleri..
Vasilaki, Kuntra ve Karalahna - Karalahana değil :)

aldığım beyaz şarap Vasilaki.. kırmızı şarap ise Cabernet Sauvignon Kuntra..

siz yine de fazla içmeyin.. ustaların dediği gibi..

dönüş vakti.. akşam olmadan Çanakkale'ye gideceğiz..

Çanakkale gezimin belki de en güzel yanı, Sevgili Figen'le tanışmam oldu.. eşi ve haylaz olmayan oğlu ile de tanıştım tabii :)

Not: Beni izlemeye devam edin.. 30-Ağustos Zafer Bayramı'nda Gelibolu'da olacak NoLiE.. Bayramımızı adam gibi kutlayacağız..

Akyaka'da Uçurtma Sörfü

2008-08-11T21:08:00.028+03:00

başlığı yazarken biraz zorlandım..

sadece Akyaka deseydim, Uçurtma Sörfü'ne haksızlık edecektim.. sadece Uçurtma Sörfü deseydim, herhalde Akyaka yakama yapışacaktı :)

Mavi Tur sonrası tatile devam ettik.. Fethiye'den arabamızla Akyaka'ya gittik..

Akyaka, Gökova Körfezi'nin başlangıç noktasında çok şirin bir kasaba.. kendine özgü mimarisi olan evleriyle ünlü bir yer.. gerçekten de kasabaya girer girmez o havayı hissediyorsunuz.. oteller bile o mimariye uygun yapılmış..

gider gitmez apart otelimize yerleştik ve ardından kasabada bir tur attık.. derken Akyaka'nın sahilinde kendimize küçük bir koy bulduk.. 72 Basamak Koyu :)
72 basamaktan oluşan bir merdivenle koya iniyorsunuz.. aslında koy değil tabii, 10 metrekare bir yer.. güzel olan da bu zaten.. size özel..

Akyaka sahilinden, biraz uzaktaki uçurtma sörfçülerini görebilirsiniz.. zira, Akçapınar denilen ve Akyaka'ya yürüme mesafesindeki kumsal uçurtma sörfçülerine ev sahipliği yapıyor..

evet, bu kıyağımı unutmayın :)

uçurtma sörfçülerini her yerde göremezsiniz..

zor bir spor.. sadece sörf tahtasında kalmayı öğrenmek bile en az 3 haftanızı alıyormuş.. bir de uçurtma kısmı var.. onu kontrol edebilmek de ayrı bir beceri..

üniversite yıllarımda yamaç paraşütü yaptım.. yani, işin uçurtma kısmına çok uzak değilim.. lakin, sörf tahtası üzerinde kalabilirmiyim, ondan o kadar da emin değilim :)

inanın, onları izlemek bile ayrı bir keyif.. bu adamlar rüzgarla dans ediyor..

ne kadar hızlı oldukları görüyorsunuz.. denizde MotoGP yapmak gibi birşey :)

unutmadan, Akyaka'ya gittiğinizde Azmak'ta motorla gezinti yapmayı ve Halil'in Yeri'ne uğramayı ihmal etmeyin..

Not : Birkaç gün sonra gidiyorum.. Denizle buluşmaya.. Yine ve yeniden..

Mavi Tur

2008-08-03T21:54:00.071+03:00

Mavi Tur başlıyor..

yolculuğumuz bir hafta sürecek ve bu süre içinde maviyle hiç olmadığımız kadar dost olacağız..

Fethiye Limanı'ndan cumartesi öğleden sonra ayrılıyoruz.. dört mürettebat ve 14 Mavi Tur yolcusu.. şimdilik 14'ün 4'ü biziz.. şimdilik diyorum; çünkü biz sayısı kısa zamanda 18'e çıkacak :)

ilk mola yerimiz..Fethiye'ye çok yakın bir koy.. o kadar güzel ki.. nasıl bir haftanın bizi beklediğinin habercisi..

mola verdiğimiz her yerde denize girdik.. bunu söylememe gerek yoktu sanırım :)

ilk akşam yemeği.. bundan daha iyisi olabilir mi :)

yolcular ilk defa sofrada biraraya geldi.. herkes birbirine karşı çok kibar.. ilk tanışmalar.. ilk sohbetler.. ancak ilk günün heyecanı olsa gerek henüz bir kaynaşma yok.. herkes kendi arkadaş grubuyla ya da ailesiyle..

ikinci gün rotamız Kekova.. açık denize çıkacağımız için ve açık deniz de biraz dalgalı olacağı için Mesut Kaptanımız sabah erkenden yola çıkmaya karar verdi..

saat sabah 07:00 gibi.. henüz herkes uyumakta.. ben hariç :)

dikkat ettiniz mi bilmiyorum.. yolcular tur boyunca kamaralarında uyumak yerine güvertede uyumayı tercih etti.. bu da çok doğal.. denizden gelen ılık esintiyle uyumanın keyfine kimse karşı koyamadı.. doğal klimamız tur boyunca bizi hiç yalnız bırakmadı..

kulağınızda mp3-çalar, elinizde bir kitap, bazen esen Gündoğumu, bazen esen Günbatımı..

Likya'yı, Karya'yı öğrenmenin en kısa yolu Halikarnas Balıkçısı.. tavsiye ederim.. bu kitabı kaç defa okudum bilmiyorum..

Kekova'ya çok yaklaştık..

tur boyunca fotoğraf makinem sürekli elimdeydi.. 400 fotoğraflık koca bir albüm oluştu..

Mesut Kaptan yol alıyor.. artık Kekova'dayız..

gezimizin üçüncü günü..

burası Kale Köyü.. küçük bir köy.. Simena Antik Kenti üzerine kurulu.. karayolu yok ve dış dünyayla bağlantısı sadece küçük tekneler..

Kekova'ya ilk geldiğimizde Kale Köyü'nden önce Üçağız'a uğradık ve geceyi Kekova'nın bir koyunda geçirdik.. ertesi gün Kale Köyü'ne gittik..

Üçağız, normalde gezi programında olmamasına rağmen Mesut Kaptan'ın bize bir kıyağı oldu.. eğer ekip çok iyiyse ve herkes çok uyumluysa, bazen gezi programının dışına çıkmak hiç de zor değil..

Üçağız'a ait kendi fotoğraflarım yok ne yazık ki; çünkü tam da Üçağız'a geldiğimizde fotoğraf makinemin şarjı bitti..

şu kadarını söyleyeceğim.. inanın, görülmesi gereken çok şirin bir kasaba.. Kale Köyü'ne çok yakın ve karayoluyla da ulaşabileceğiniz bir yer..

karaya adım attık ve Kale Köyü'ne adını veren kaleye çıkmaya başladık..

"I Am Here" Cafe kaleye çıkarken sağda.. karşınızda Kekova Adası ve otantik bir kafede buz gibi bir ayran keyfi..

cırcır böceği..

kafeyi işleten beyin bize küçük sürpriziydi.. elinize aldığınızda müthiş konser başlıyor :)

yine Kekova'dayız, ancak başka bir koyda..

herşeyi şirketten beklemeyin :)

oltalar hazır..

o kovadaki birkaç Mercan bana ait :)

"Mercan" Akdeniz'in en lezzetli balıklarından biri..

harika bir mağara.. tam olarak ismini hatırlayamadım, ancak gece konakladığımız Gökkaya'ya çok yakın bir yerde..

snorkelinizi alın ve o mağaraya gidin.. hem çok güzel hem de ürkütücü..

Mavi Tur'un dördüncü günü.. bu gece Kaş Limanı'ndayız.. ilk defa bir limanda konaklayacağız..

şikayetçi değiliz.. Kaş geceleri bizi bekliyor..

manzara müthiş.. karşınızda Yunan adası Meis..

bu fotoğraftan birkaç saat sonra gecelere aktık..

Sun Cafe diye bir yer var.. aslında sıradan bir kafe, ancak canlı performansını dinleme fırsatını bulduğumuz grup hiç de sıradan değildi.. Blues'a doyduk o gece..

ardından yetmedi, Mavi'ye gittik.. orası daha çok disco havasında bir yerdi..

Kalkan'a çok yakın bir koy.. scuba'cıların uğrak yeri.. gerçekten de denizaltı yaşamı çok zengin bir yerdi.. hatta iki kalamar yatımıza kadar sokuldu, ne var ki fotoğraflarını çekecek vaktim olmadı..

en sevdiğim fotoğraf..

Mavi Tur boyunca o kadar çok yat gördüm ki, Dünya'nın her yerinden..
ortak noktaları ise taşıdıkları Türk Bayrağı'ydı..

o kadar gurur duydum ki anlatamam.. içimden "evet, Türk Karasuları'ndasınız ve bu güzelim kıyılar, koylar bizim" dedim durdum.

yatımız 23 metrelik bir yat.. çok büyük değil, ancak küçük de sayılmaz..

Ölüdeniz'deyiz..

aslında Ölüdeniz'e bakan bir koydayız, zira Ölüdeniz'e bırakın yatla girmeyi, şişme botla bile girmek yasak..

bazen yasakları sevdiğim de olur :)

"gözlemelerim var.."

"otlu peynirli.. ballı muzlu.."

hangisinden mi yedim ? tabii ki, hepsinden :)

Gemiler Adası'ndayız.. burada çok sayıda kilise var..

gerçekten görülmeye değer bir yer..

adanın en yüksek yerinden koya bir bakış..

burundaki yat bizim yatımız..

son mola yeri.. Fethiye'ye yakın bir koydayız..

yatın en güzel yerini son gün keşfettim :)

son gece hem çok güzeldi hem de hüzünlü.. harika bir turun bitiyor olmasının verdiği bir hüzün..

Mavi Tur'la ilgili aslında anlatılabilecek o kadar çok şey var ki.. ben sadece size bir fikir vermeye çalıştım, hepsi bu.. farkında olduğunuz gibi yazımda insan öyküleri yok.. o öyküleri kendime saklıyorum.. arkadaşlarla dolu fotoğrafları da..

Kanada'da yaşayan yazılım şirketi sahibi bir Türk profesör ve Yunan asıllı Kanadalı eşi.. Çin'de öğretmenlik yapan Kaliforniyalı bir bayan ve kızı.. Denizli'de lokanta işleten bir Türk aile.. kozmetik sektöründe çalışan pazarlama uzmanı iki bayan.. kaptanımız, aşçımız ve miçolar.. ve bizler...

pardon, "biz" derken 18 kişiyi kastediyorum :)

kaynaştık ve güzelleştik...

son sözüm...

kendinize bir iyilik yapın ve Mavi Tur'a katılın... tabii arkadaşlarla...

bugüne kadar yaptığınız tatilleri de kendisiyle çarpın ve karekökünü almayın :)

işte MAVİ TUR...

Sonra

2008-07-28T19:10:00.007+03:00

Keten şortum, kırmızı gömleğim ve yanık tenimle dün akşam evime geldiğimde saat dokuz gibiydi...
Üzerimi değiştirdim, birşeyler atıştırdım ve memlekette ne oluyor acaba diye televizyona bi bakıyım dedim...

Patlayan bombalar, ölüler, yaralılar, komplo teorileri, sayın valimiz, emniyet müdürümüz, "Devletimiz güçlüdür" lafları, "Acınızı paylaşıyoruz" demeçleri, kan ve gözyaşı...

Sonra...

Mavi Tur öyküleri ve fotoğrafları sonra...

Turlamak Maviyle

2008-07-18T01:35:00.005+03:00

Tatili hakkettim..

Daha doğrusu tatile ihtiyacım var..

Yorgun kalbimin, daha yorgun zihnimin, çok daha yorgun ruhumun denizle buluşmaya ihtiyacı var..

Fethiye'den başlayalım hele.. Bakalım, yatımız bizi nereye götürecek :)

İpucu fotoğrafta gizli..

Eminim bir çoğunuz bildi..

Görüşmek üzere ...

Pardon, postun sonunda güzel birşey demem gerekiyor... Adettendir blog aleminde :))

Sevilmek İstiyorsanız Önce Sevin !!!

Nasıl , oldu mu ?
Bence şuan en çok ihtiyacımız olan slogan ...

Hoşçakalın...

Bar ve Kırcaali

2008-07-11T20:06:00.028+03:00

Köklerim...

Anne tarafım Balkanlı, babam ise Gümüşhaneli...

Dedem (Annemin babası) Bulgaristan Kırcaali doğumlu.

Ananemin babası Karadağlı... Karadağ’ın Bar kasabasından... Ahmedali Ailesi olarak bilinen bir aileden geliyor.

Ailenin en ünlü kişisi Süleyman Sırrı Barlı... Cumhuriyet kurulduğu yıllarda Zonguldak’ta kömür madeni işleten zamanının en zengin kişilerinden biri... Taksim’de apartmanı, Florya’da çiftliği, Çaycuma’da harası, altında arabası olan bir işadamı... Lüküs Hayat müzikalinde bahsi geçen zengin madenci... Malum, o zamanlar ne Koç var ne de Sabancı...

Ananemin babası, Süleyman Sırrı Barlı ile yakın akraba... “Barlı” soy ismi de Bar kasabasından geliyor.

Tabii, o zenginliğin benimle bir ilgisi yok ne yazık ki... Dolayısıyla bir züğürt olarak çenemi çok yormadan asıl konuya gelmek istiyorum :)

Bugün Bar ve Kırcaali’yi kardeş şehir ilan ettim.

Nedendir bilmiyorum, bugün köklerime uzanmak geldi içimden. Google ki, bana göre hayatımıza giren en güzel şeylerden biri, bana o kadar yardımcı oldu ki... Bar ve Kırcaali hakkında çok şey öğrendim ve bunu daha önce niye yapmadım diye de hayıflandım açıkçası...

Tarihi her zaman sevdim. Hele bizler gibi koca bir imparatorluktan gelen ve tarihi uçsuz bucaksız olan bir milletin evladı olarak tarihe duyduğum ilgi çok da doğal...

Bence ülkemizdeki her ailede, her evde bu inanılmaz geçmişin izleri var.

Ailemizin köklerine uzanma fikri bende hep var oldu...

Balkanlar, her zaman gitmek istediğim yerlerin başında geldi... Karadağ’a gitmek, Bosna’yı görmek, Bulgaristan’ı baştan başa dolaşmak, Makedonya’nın şehirlerini gezmek, Tuna Nehri’nin durgun sularında çocuklar gibi şen olmak istedim durdum.

İnşallah bir daha ki yaz...

İnternetten birkaç fotoğraf buldum, bana ait olmayan... Bar ve Kırcaali’den birkaç fotoğraf...

Size söz, bir gün benden de fotoğraflar olacak bu sayfada; Bar ve Kırcaali’den...

* Bundan tam 13 yıl önce, tarih bugünü gösterdiğinde Srebrenitsa’da binlerce Boşnak, Srebrenitsa Birleşmiş Milletler tarafından güvenli şehir ilan edildikten ve Boşnak milisler silahlarını teslim ettikten sonra, Sırplar tarafından katledildi. Bu katliamda Sırplar kadar Birleşmiş Milletler'in de suçu var.

Bosna Savaşı'nda hayatını kaybeden yüzbinlerce Boşnak’ın anısı önünde saygıyla eğiliyorum.

* Pazar günü İstanbul’dayım. Üsküdar sahilinde düğünümüz var. Sevgili arkadaşım Defne evlenecek… Dile kolay, çeyrek asırı deviren bir arkadaşlık...

Defnecim, şimdiden mutluluklar diliyorum.

* Kırcaali fotoğrafları http://kircaalihaber.com/ adresinden alınmıştır.

Kitabını Yazdılar

2008-07-07T19:02:00.022+03:00

Wimbledon ve Avustralya Açık en sevdiğim Grand Slam turnuvalarıdır.

Zonguldak’ta olduğum yıllarda hep toprak, beton veya asfalt zeminde tenis oynardık... Belki de ondan olsa gerek Wimbledon’ın çim kortları hep ilgimi çekti. İngilizleri çok sevdiğimi söyleyemem, ancak bazı konularda haklarını vermek lazım. Tenis konusunda hep en önde oldular. Oyuncu bazında ise o kadar başarılı değiller.

Yukarıdaki fotoğraf çocukluğumdan üniversite yıllarıma kadar tenis oynadığım mahallemizdeki tenis kortunu gösteriyor.
Bu kortta çok anım var... Hatta üstteki ormanlık alana az topum gitmedi :)

İlk raketim tahta raketti. O yıllarda ağbim üniversiteyi Kıbrıs’ta okuyordu (80'li yıllardan bahsediyorum).
Tabii, Kıbrıs bugünkü Kıbrıs değildi; vizeyle gidilebilen bambaşka bir ülkeydi.
Türkiye’de olmayan herşeyi Kıbrıs’ta bulabilirdiniz. Marlboro’dan tutun da spor ayakkabılara kadar aklınıza gelen herşey. Türkiye’de hiçbir şey yoktu ki... Döviz taşımak bile yasaktı.
Örnek, Commodore 64’ümü Kıbrıs’tan özel getirtmiştim. Kimsede yokken bende vardı :)

Ve tabii ki tahta raketim de Kıbrıs’tan geldi.

Ağbimin hakkını nasıl ödeyebilirim bilmiyorum? Kulakları çınlasın!

Şimdiki raketler ise sonradan çıktı. Onlardan da aldık tabii... Ama o tahta raket benim için hep unutulmaz oldu. Ne yazık ki, o raketi bulamıyorum... Nerede ya da ne yaptım bilmiyorum.

Gelelim dünkü maça...

Beklediğime kesinlikle değdi.

Federer peşpeşe 6’cı Wimbledon zaferinin peşindeydi, 1880’lerden beri bunu yapan yoktu, modern zamanlarda ise hiç yoktu... Nadal ise Grand Slam finallerinde Federer’i geçebilen tek isimdi...
Bu muhteşem ikili bir pazar günü yine karşılaştı ve ben de bu ana tanıklık ettim, birkaç bin km öteden...

Pazar günü saatler 16:00’yı gösterdiğinde çoktan televizyon karşısındaki yerimi almıştım. Bu büyük çekişmeyi kaçırmak niyetinde değildim. Ne var ki, Türk televizyonlarındaki tipik hastalık CNN Türk'de de nüksetti ve canlı yayına ilk setin dördüncü oyununda bağlandılar. Yani Nadal 2-1 öndeyken canlı yayın başladı. Bu en kibar ifadeyle izleyiciye saygısızlıktır.

Halbuki benim gibi çoğu tenissever maçın başlangıcını görmek ister; hatta o da yetmez, oyuncuların kendi aralarında yaptıkları ısınma paslarını görmek ister. Onun zevki çok başkadır. Maçın başındaki heyecanı, yüzlerdeki ifadeyi görmek ister. Gel de bunu bizim reklamzede kanallarımıza anlat!

Neyse, konuyu dağıtmayalım...

Federer 26 yaşında, Nadal ise henüz 21’inde... Düşündüm de ben 21’inde hala babasından harçlık alan bir üniversite öğrencisiydim. Nadal ise çocuk yaşta milyon dolarlara hükmeden bir ulusal kahraman... Demek ki, bazılarına göre hayatı kağnı hızıyla yaşamışım, onu fark ettim.

Nadal savunması çok güçlü bir oyuncu; özellikle baseline dedikleri dip çizgi savunmasıyla asla vazgeçmeyen bir oyuncu. Federer ise forehand’i çok kuvvetli ve çok soğukkanlı bir adam, yani en kötü anlarda bile vazgeçmeyen bir usta ki, bunu da maçta iki defa gösterdi; iki maç sayısını geri çevirmeyi başardı ve niye Dünya’nın bir numarası olduğunu bize gösterdi.

Nadal aslında solak değil, ancak onu eğiten amcası tenis oynarken sol elini kullanmasını ve bunun onun için bir avantaj olacağını söylemiş ve Nadal sol elini adeta eğitmiş… Ivaniseviç’den sonraki ilk solak Grand Slam şampiyonu olmayı başarmış. Demek ki, yıldız oyuncu olmak çalışmaktan öte bir şeyler istiyor, iyi hocalar ve doğru bir strateji ve de para tabii...

Maçın en izlenesi anı ise dördüncü set tie-break’e kaldığındaki ilk oyundu. Nadal’ın isabetli ters volesi ve oyunu fantastikti.

Passing shot’lar, drop shot’lar, çapraz kruvaze vuruşlar, ters vole, yarım vole, enine atılan toplar, ace’ler...
Daha ne olsun !

Dün akşam tenisin kitabını yazdılar...
Hem de 5 saatte, yorulmak bilmeden, ıslıkları ve aleyhte tezahüratları duymadan, kaslarına giren ağrılara aldanmadan...

Dün iki büyük tenisçiyi izledik...

Roger Federer ve Rafael Nadal

Alkışlarımız onlar için...

Not: Rafael Nadal fotoğrafı, www.rafaelnadal.com adresinden alınmıştır.

Zonguldaklı TED'liler

2008-06-29T22:56:00.014+03:00

Pazar kahvaltımızı Çardak’ta yaptık.

Ankara’daki Zonguldaklı TED’liler olarak yıllar sonra nihayet bir araya gelebildik.
Meğer ailemize yeni üyeler katılmış da haberimiz yokmuş. Bir buçuk yaşından beş buçuk yaşına kadar tam beş yeni üye... O yaşlarda buçuklar çok önemlidir malum :)

On kişilik masa bize dar geldi ve aslında Ankara’da ne kadar da kalabalık olduğumuzu fark ettik. Gelemeyen birkaç arkadaşı da sayarsak hiç de fena değil di mi?

İstanbul’da ise çok daha kalabalığız.

Bunun en temel nedeni ise Zonguldak’ın göç veren bir il olması... Düşünün, benim dönemimde 120 kişi mezun olduk ve nerden baksanız şuan Zonguldak’ta yaşayan ve çalışma imkânı bulabilen en fazla on kişidir, daha fazla değil...

Hem iyi hem de kötü… Bizler için iyi, yani Zonguldak dışında yaşayanlar için… Her zaman ve her yerde kendimizden bir parça bulabiliyoruz çok şükür...
Ancak şu var ki, bu birliktelikler kuşaktan kuşağa geçemiyor... Çünkü bir sonraki nesil Zonguldak’ta olmuyor ne yazık ki...

“Babam da bizim kolejden mezun” diyen yok !!! Varsa da birkaç kişi...

Hâlbuki okulumuz, TED Ankara'dan sonraki en eski TED okuludur ; bu sene tam 50’ci yılımızı kutladık...

Niye bunları söylüyorum? Çünkü köklü eğitim kurumlarına her zaman ilgi duydum ve onların sosyal hayatımıza katkılarını hep önemsedim.

Bağlılık ya da aidiyet denen şeyin hayatımızı ne kadar da güzelleştirdiğini yaşadım ve herkesin de bunu yaşamasını diliyorum.

Lisedeki arkadaşlarınızdan kopmayın lütfen!

Üniversitedeki arkadaşlarınızdan da...

Yaşamanın da anlamı bu değil mi ?

Hayatı paylaşmak !!!

...

2008-06-20T14:25:00.015+03:00

Benim ilkokulumda sinema salonu vardı, haftasonları sinema seyrederdik..
Benim ilkokulumda öğretmenlerin masasında kırmızı lale olurdu..
Benim ilkokulumda folklör kursu vardı, mandolin kursu vardı..
Benim ilkokulumun son sınıfında koca bir piyano vardı..

Peki benim Bostancık İlköğretim Okulu 'ndaki çocuklardan farkım neydi?

Onlardan daha mı zekiydim?
Ya da daha çok mu sevgiye ihtiyacım vardı?
Ya da onlardan daha mı değerliydim?
Hiçbiri değil tabii.. Sadece doğarken şanslı doğanlardandım o kadar..

Minecim teşekkür ediyorum.. Bana insan olmayı hatırlattığın için..
Yeni yardım projelerin varsa, lütfen haberim olsun...

Okulları için herşeyi yapan sevgili öğretmenlerimiz
Oğuzhan ZELYURT ve Mehmet AY'a selamlar ve sevgiler...
Şimdiden çok şey yaptılar...!!!

Kim bilir, belki bir gün yolumuz Bostancık Köyü'ne düşer :)

Teras Mangal Parti

2008-06-14T15:21:00.016+03:00

Bundan iyisi olsa olsa "beach party" olurdu :)

Uzun zamandır planladığımız teras mangal partiyi nihayet gerçekleştirdik. Ankara'nın en güzel manzarası eşliğinde... Bir tarafta Anıtkabir ve Kocatepe Camii, diğer tarafta Atakule, Sheraton Oteli ve Çankaya Köşkü...

Devrim'in evindeydik perşembe akşamı... Hazırlıklara birkaç saat öncesinden başladık ve gelecek olan hatunlara ayıp olmasın diye önden temizlik yaptık ...
Dört kedili bir terası temizlemek hiç de kolay olmadı haliyle :)
Küçük canavarları mama ve sütle kandırdım. Mangal vakti geldiğinde ise çoktan köşelerine çekilip şekerlemeye başlamışlardı.
Aslında mahallenin bütün kedileri Devrim'in sayılır. Karnı acıkan hoop evde... Napalım? Gönlü geniş 1.97'lik minik arkadaşımın :)

Partide master grubundan arkadaşlar ve yeni tanıştığım doktor ve diş hekimi kardeşler vardı. Günün sürprizi ise Amari'ydi. Daha 23'ünde, çikolata renkli, cici bir kız Amari... Türkiye'de yaşamayı seçmiş bir New York'lu... Henüz Türkçe bilmiyor, ama sorun değil... Muhabbete kedilerden başladık ; derken rap, hip hop, reggie ; sonrasında Türk Yemekleri... Bir baktım, biz Amari'yle çoktan rakı bardaklarını tokuşturmaya başlamışız :)

Ayrıca grupta AFSAD kökenli bir hatun da vardı; sevgili Yasemin... Baktım mangal biraz gecikecek, hemen benim fotoğraf makinesini verdim hatuna ve ne oldu dersiniz? Işıkla dans etmeye başladı hatun... Yetmedi, konu mankeni olduk :)

Gelelim menüye... Tavuk pirzola, mangal sucuk, meze olarak humus, salatalar, lavaş ve her türlü içecek...
Her zaman derim; Adanalı, Antepli, Urfalı ya da Hataylı bir arkadaşınız yoksa birşeyler eksik demektir. Yoksa mangalın keyfine kiminle varacaksınız? Ankara'da en iyi Adana kebap nerde yenir ya da künefenin adresi neresidir, nerden bileceksiniz :)

Özetle; bolca X ve azca Y kromozumlu, lavaş arası humuslu, bol sohbetli ve çikolata renkli bir geceydi. Şahsen çok keyif aldım.

Biz bu yaz terastayız, haberiniz ola :)

Not: Eklemeden geçemiyeceğim... Dünkü nöbetimde meslek hayatımın güzel anlarından birini yaşadım. Herkesin "ex oldu" gözüyle baktığı bir hastayı döndürmenin mutluluğunu yaşadım. Akut MI (Kalp Krizi) sonrası kalbi ve solunumu duran 72'lik Mehmet Amca'nın yaklaşık bir saat sonra gözlerini açması ve hayata sımsıkı tutunması beni fazlasıyla duygulandırdı... Sizinle paylaşmak istedim; çünkü böyle anları malesef çok sık yaşamıyoruz.

Tıbbiyeli SWOT Yaparsa ...

2008-06-04T18:34:00.013+03:00

Böyle olur :)

Severim, arasıra kendimden bahsetmeyi... Kendimle dalga geçmeyi...
Kendiyle dalga geçebilenleri de severim ayrıca... Bence en büyük meziyetlerden biridir; kendiyle dalga geçebilme ve başkalarının da seninle dalga geçmesine gülümsemeyle bakabilme...

Master finallerinden sonra biraz yorgun ve biraz da şanslı hissediyorum kendimi... Şanslı, çünkü annemin sağlık sorunları beni okuldan biraz uzaklaştırdı, ancak hocalarımın gösterdiği hoşgörü ve sabır sayesinde diyelim, bu dönemi de böylece atlattık…
Ayrıca birçok konuda bana yardımcı olan Sevgili Yasemin’e, Yeliz’e, Işıl’a ve Pınar’a da buradan sevgilerimi yolluyorum…
Ne varsa hatunlarda var zaten, erkek milletinden adam olmaz :)

Size olan sevgimden, baba matrikslere girmeden SWOT’la konuyu geçiştireceğim :)
Bir bakalım; Timur Bey’in işletmeci mantığıyla eti budu ne eder?

Güçlü Yanlar - En sevdiğim kısım :)

Soğukkanlıyım

Mesleğim gereği fazlasıyla test edilmiştir. En zor anlarda bile kolay kolay hata yapmam. “Buz adam” olduğum anlar kendimi en sevdiğim anlardır.

Dürüstüm

Tabii, bu güçlü bir yan mı, yoksa zayıf bir yan mı tartışılır... Ancak ben dürüst insanların bir şekilde öne çıktığına inanıyorum.

Sabırlıyım

Timsah sabrı da değil tabii, ancak beklemeyi severim ve ne olduğunu gördüğümde haklı çıkmaktan zevk alırım.

Mantıklıyım

Hata yapmaz mıyım? …Kralını yaptığım çok olur, ama hatayı tekrarlamam…

Sakinim

Sinirlendiğim çok nadirdir… Kolay kolay sinirlenmem… Bu da hata yapma olasılığımı doğal olarak azaltıyor.

Zayıf Yanlar

Tembelim

Bazen o kadar tembel olurum ki, anlatamam… Mandanın çamura yattığı gibi yatarım :)

Duygusalım

Kabul; belki insani bir özellik, ancak ben bundan çok da hoşnut değilim... Birisini bir şekilde üzdüğümde, ben daha çok üzülen oluyorum hep... Haklı ya da haksız olmam durumu değiştirmiyor ne yazık ki…
Birisini kırdığımda mutlaka gönlünü alırım, hatta gönlünü almadan yakasını bırakmam :)
Kin, nefret, dargınlık gibi şeyler bana çok uzak…

Hırslı değilim

Başkalarıyla rekabet etmekten hoşlanmam, kendimle rekabet etmek benim için hep daha keyifli oldu… Bilmiyorum, belki de işin kolayına kaçıyoruz…

Paraya değer vermem

Bazen cömertliği abartırım… Gerçi belli bir tasarrufu ve yatırımı olan bir insanım, ancak gündelik hayatta paylaşmayı severim… Yalnız dediğim gibi sorun şu ki, bazen bunun dozunu kaçırıyorum.

Fırsatlar

Master yapıyorum ve belki de master bittiğinde hayatıma yeni bir yön çizebilirim.

Maddi sıkıntım çok fazla yok, bu da geleceğe dönük cesur kararlar almamda bana yardımcı olabilir.

Yeniliğe açık bir insanım; yeni insanlar, yeni arkadaşlar, yeni bir ortam bana hep çekici gelir… Monotonluğu pek sevmem, birçoğumuz gibi…

Tehditler

Özgüvenim fazlasıyla var, dolayısıyla bazen ani kararlar almaktan çekinmem... Bu benim için bir tehdit olabilir… Kararlar hep doğru olmayabiliyor çünkü…

Bekâr bir insanım ve çok düzenli bir hayatım olduğunu söyleyemem... Sürekli arayış içinde olmak iş anlamında çok da hoş değil... Gerçi iş ve özel hayatı birbirine karıştıranlardan hiç olmadım, olmam da… Ancak sağlıklı bir ilişkinin iş hayatını da olumlu etkileyeceğini bilirim… Tecrübeyle sabittir…

Hayır demeyi bilmeyenlerdenim… İsteklerin sonu gelmezse, belki o zaman koca bir “Hayır” derim…

Evet… Timur Bey bence böyle biri…!

Not 1: “Stratejik planlama bu kadarla olmaz” diyen uyanıklar biraz beklesin, o da olur elbet :)

Not 2: Julio Iglesias'ı Ankara'da dinlemek büyük keyifti... Vokal yapan hatunlara ise diyecek söz bulamıyorum :)

Magic Of Style

2008-05-25T17:31:00.016+03:00

Hayır, bilemediniz…
Bu bir bayan kuaförü reklamı değildir, olmaya da hiç mi hiç niyeti yoktur.
Gerçi saç söz konusu olduğunda, bayanların tüketici kredisi bile çekebileceklerini bilecek kadar tecrübeli bir erkeğim hamdolsun.
“Sen ne anlarsın saçtan?” demeyin, kırılırım… Bir zamanlar benim de dalgalı saçlarım vardı, geriye doğru taradığım. Aynayla samimi olduğum yıllardı…
Bir gün, hiç unutmam, tıp fakültesinde saçlarımı kazıtmıştım, dönem 4’de… Olay olmuştu okulda… Hastane koridorlarında beni gören dönüp bir kere daha bakıyordu. Bir asistanın, "Buna nasıl izin veriyorlar, hapishane kaçkını gibi" dediğini çok iyi hatırlarım.
“Sen ne biçim doktorsun?” diyen bile olmuştu... Doktorlar giyimiyle, kuşamıyla örnek olmalıymış insanlara, güven vermeliymiş hastalara… Dazlak doktor olurmuymuş?
Neyse, Hacettepe günlerime girmiyim, çıkamam sonra :)
Hem o günler geride kaldı... Artık doktorların da normal insanlar olduğunu anladı millet... Dizilere baksanıza, her haltı yiyen doktorlar yok mu?
Konumuz da bu değil zaten, anlatmak istediğim şu tarz meselesi… Giyim kuşamın nasıl oluyor da insanları bu kadar etkileyebildiği ya da sadece bir insanın giyimine ya da dış görünüşüne bakarak, anında o insan hakkında olmadık yargılara varmamız… Her dövmeli insana “Ne kadar da çılgınsın!” deme abukluğumuz… Sarışın olan her kıza “Ne kadar da seksisin” deme acemiliğimiz... Kapüşonlu hırkası olana, “Ne kadar da sportifsin” deme cahilliğimiz... Şapka takan herkese, “Ne kadar da rahatsın” deme garipliğimiz… Ankara sokaklarında şortla dolaşan erkeğe, “Ne kadar da modern adam, kimseyi takmıyo” deme azizliğimiz... Fazladan bir düğme açan hatuna “Bu kızda iş var” deme kabalığımız…
Kabul etmeliyiz ki, hepimizde az ya da çok insanların dış görünüşüne bakarak bir önyargıya varma alışkanlığı var ve bu huylaşan davranış modelinden vazgeçmek, adeta insanlıktan uzaklaşıp derviş olmak; pardon ermiş olmakla özdeş bir şey.
Bir de, şu bir türlü anlam veremediğim ya da anlamakta zorlandığım “Çılgın İnsan” yakıştırmaları...
“Benim erkek arkadaşım çok çılgın!” diyen hatunlar mesela…
Ne yapmış senin erkek arkadaşın?
“Ay çok çılgın, dağcılık yapıyor, çıkmadığı dağ kalmadı” ya da “Ay çok çılgın, motosikleti var ” ya da “Ay çok çılgın, geçen bana bi hediye almış, kaç para verdi kim bilir?” ya da “Ay çok çılgın, falanca sporu yapıyor, çok uç bi insan” ya da “Ay çok çılgın, hovarda ne yapsın, bütün kızlar peşinde, ama o beni seviyor” gibi…
Niye “Çılgın insan” demek, bazıları için bu kadar kolay anlamıyorum... Çılgın insan yüzlerce ya da binlerce olmaz.
Çılgın dediğiniz insan Kristof Kolomb’dur, Amundsen’dir, Edmund Hillary ya da Yasemin Dalkılıç’tır.
Evet, Yasemin Dalkılıç… Bence çılgın bir hatun… Ne güzel di mi? Bizim de bir çılgınımız varmış meğer...
Bunlardır çılgın insanlar ve ne yazık ki, sayıları bir elin işaret parmağını geçmez…
İnsanlar “eğlenceli” olabilir; "sosyal" olabilir; “hayat dolu” , “sevgi dolu” , “sempatik” , “yaşamayı bilen” falan olabilir… Bunlara lafım yok… Ama birisine “çılgın” demeden önce biraz düşünün olur mu?
Gerçek çılgınlara haksızlık etmeyin!

Bir tarzınız olmalı hayatta; sizi siz yapan, başkalarından ayıran… Ama ne olur, tarz yapıcam diye de bir tarafızı yırtmayın lütfen!

Siz olun yeter… !
Doğal olun... ! Özgür olun... !

Cesaretiniz varsa “çılgın” olun...!

Unutmayın , dünyanın çılgın insanlara ihtiyacı var…!!!

Biraz Mavi Biraz Yeşil

2008-05-17T22:03:00.013+03:00

En sevdiğim renktir , biraz mavi biraz yeşil . Sabah kalkıp da yüzümü yıkarken , başımı kaldırıp aynaya baktığımda hep gördüğüm renktir . Bu aleme geldim geleli biraz mavi biraz yeşil baktım ben .
Ondandır ; hep yanıbaşımda biraz mavi biraz yeşil olsun isterim .
Mavi , o mavi değil ; Karadeniz Mavisi ...
Hani güneşli bir yaz günü , mümkünse öğleden sonra , dalgasını kumsala vuran Karadeniz'in mavisi .
Yeşil , o yeşil değil ; Karadeniz Yeşili ...
Hani yağmur ormanlarının yeşili var ya ondan . Yani gürgen , kayın , kestane ...
Şimdilerde Batı Karadeniz'e gittiğinizde , özellikle de sahile yakın yerlerde çam ağaçlarını görüyorsunuz . Vaktiyle Orman Bakanlığı'mızın Karadeniz Bölgesi'nin doğal bitki örtüsünü yok edip yerine diktiği , hizaya gelmişcesine sıra sıra dizili çam ağaçlarından oluşan yapay orman alanları ... Neymiş ? Çam ağaçlarının ekonomik değeri daha yüksekmiş . Çocuklarımız onları kesince daha çok kazanacakmış . Gürgen , kayın , kestane para etmezmiş .
Halbuki Karadeniz Bölgesi'nde çam ormanları vardır zaten ; ama yükseklerde , kıyıya yakın değil . Yani amaç çam görmekse , kralı var yüksek Karadeniz tepelerinde !
Öyleyse derdiniz ne ?
Bu sorum , doğal orman alanlarını ekilip biçilen buğday tarlası gibi görenlere ...
Evet , derdiniz ne ?
Doğa kanunlarını yeniden mi yazalım yani ?
Ya da şöyle yapalım isterseniz ... Dağları traşlayalım , sonra da o toprakla Zonguldak açıklarına Palmiye Adası yapalım ... Ne dersiniz ? Fikirse , al sana fikir ...

Derdiniz ne ?

Niye Karadeniz Ormanları'nı Akdeniz Ormanları'na dönüştürmeye çalışıyorsunuz ? Amasra'yı Marmaris yapmak mümkün mü ya da Marmaris'i Amasra ? Akçakoca Datça olabilir mi ya da Datça Akçakoca ?

Annanemin Zonguldak'taki köyünde kestane ormanı vardır .
Evet , kestane ormanı ...!
Siz hiç kestane ağaçlarının gölgesinde yürürken , adım attığınızda "pıt" diye bir ses duyup o sese yöneldiniz mi ? İğneli kalın kabuğuna saklanmış pıtlayan kestaneyi o kabuktan sıyırıp elinize aldınız mı ? Sonra da ince kabuğunu soyup taze , yaş kestane yediniz mi hiç ?

Çam ağaçlarının altında kestane pıtlatamazsınız ...!

Apayrı Bir Dünya ... Maketler ...

2008-05-11T22:33:00.028+03:00

Çağdaş Sanatlar Merkezi'nde , Ankara Maket Topluluğu'nun sergisi vardı bu pazar .

Topluluğun bir üyesi olan yanımdaki bu adam aslında bir maket ustası . Halihazırda bir maketi Ankara Havacılık Müzesi'nde sergilenen birisine "usta" demekten insan çekinmiyor . Üstelik arada arkadaşlık da olunca , insanın içinden "ustaların ustası" demek geliyor .
Yani bakmayın siz onun mütevazi göründüğüne ... Ne sanatsal rüzgarlar esiyor o bakışlarda ...

Sevgili Zafer'in Dünyası'na adım attım bu pazar . Büyülü ve bir o kadar da şaşırtıcı bir dünya ...
İşin sırrını dinledim ondan , beyaz şarabımı yudumlarken ... Aslında plastik olan parçaların nasıl oluyor da metalden farksız göründüğü mesela . Ya da bir makete bakarken aslında neyin daha çekici olduğu gibi .
Gördüğünüz örnekler Zafer'e ait değil . Sevgili Zafer , daha küçük ölçekli maketler yapıyor , uçak ya da tanklar gibi .

Maketlerdeki her ayrıntı başlı başına bir emek .. İnsanların yüzündeki mimikler , ellerindeki eldivenler , tankın bir köşesindeki pas ya da kırık tuğlalar .. Aklınıza gelen ya da gelmeyen herşey bir emek , bir göz nuru ...

Bazen öyle maketler çıkıyor ki karşınıza , "bu kadar da olmaz" dedirtiyor insana ...

Bazen de bir kasaba çıkıyor karşınıza ; evleri , sokakları , sokak lambaları ve bunlar yetmezmiş gibi askerleri , tankları ve zırhlı araçları ile bir ordu ...

İşte benim favorim . Alman dehasının bir ürünü olan ve İkinci Dünya Savaşı'nda kullanılan ve ray üstünde gidebilen devasa top ... Zamanına göre bir teknoloji harikası ... Bu maketi yapan her kimse , benden gönül dolusu sevgiler ...

MI Sonrası Huzur Bulma Seansı

2008-05-05T16:18:00.011+03:00

Haftasonu Zonguldak'taydım . Kolejden bir arkadaşımın düğünü vardı , ona gittim . Doyasıya eğlendik , hatta damattan çok gelinle ben dans ettim galiba :)

Ertesi gün çocukluğumun geçtiği mahallemi yürüdüm baştan başa ve size birkaç fotoğraf getirdim .. İstedim ki , Zonguldak'ın ve mahallemin güzelliğini sizler de görün .

16-Nisan akşamı başlayan MI dolu günler nihayet son buldu ... Annem bugün taburcu oldu .
Annemin geçirdiği kalp krizinden , hem Zonguldak'taki hem de Ankara'daki yoğun bakım günlerinden , anjiodan , annemi Ankara'ya bir ambulansla nasıl getirdiğimden , doktor ve hastane seçimimden , kan bulmaya çalışırken yaşadıklarımdan , hocamla ameliyat öncesi konuşmamızdan , bypass ameliyatından , hastanenin koridorlarına akan göz yaşlarımdan , annemi yoğun bakımda uyurken ve solunum cihazına bağlıyken gördüğümde neler hissettiğimden , bir günde telefonumu birkaç defa şarj etmek zorunda kaldığımdan , bana yardımcı olmak için adeta yırtınan arkadaşlarımdan uzun uzadıya bahsetmeye gerek var mı bilmiyorum ; çünkü okunacak şeyler değil bunlar ... Tam ortasında olmak lazım algılayabilmek için ...

Akut MI(Kalp Krizi) geçirirken hayatını kaybeden çok insan gördüm ; otuzlu yaşlarında olanlar bile vardı . Bu yüzdendir Allah'a şükredişim , annemi bana ve tüm sevenlerine bağışladığı için ...

Annemin bypass ameliyatını yapan Sayın Doç.Dr.Erol Şener'e ve ekibine ve de Atatürk Hastanesi'nin Kalp Damar Cerrahisi Kliniği'nin tüm çalışanlarına sevgilerimi ve saygılarımı sunuyorum .

Sağlıklı ve mutlu kalın ...!